Ruim twintig minuten voordat de deuren van 013 opengaan, staat er al een flinke rij. Het is een doordeweekse avond en dat voel je aan alles: de show begint prettig laat, maar zal ook tot diep in de avond doorgaan. Niet uitverkocht, maar wel goed gevuld – precies zo’n volle zaal waarin spanning en verwachting zich makkelijk laten opbouwen. Extra bijzonder: dit is de eerste show van de tour.
Ne Obliviscaris
Ne Obliviscaris krijgt de eer om de avond af te trappen en doet dat met een set van vier (technisch gezien vijf) nummers die meteen duidelijk maakt dat dit geen doorsnee voorprogramma is. Er zijn weinig bands die een show bijna 50 minuten neerzetten en vier nummers spelen. Zelden delen we de volledige setlist, maar hier maken we een uitzondering. Vanaf het begin met Equus wordt het publiek ondergedompeld in hun technische, progressieve extreme metal. De twee zangers weten synchroon windmillen tot een kunstvorm te verheffen, wat visueel net zo indrukwekkend is als muzikaal.
Met Devour Me, Colossus (Parts I & II die ze naadloos aan elkaar spelen) en Suspyre (van Exul, 2023) blijft de band strak en intens. Het publiek reageert enthousiast, maar blijft nog wat afwachtend: uitnodigingen tot moshen worden vriendelijk naast het publiek neergelegd, al wordt er volop geheadbangd. Afsluiter And Plague Flowers the Kaleidoscope laat de zaal hoorbaar onder de indruk achter. Krachtig en technisch – precies wat een sterk voorprogramma moet zijn.
Imminence
Waar Ne Obliviscaris vooral muzikaal indruk maakt, pakt Imminence het grootser aan. Kosten noch moeite zijn gespaard voor de staging. Nog voor de eerste noot klinkt, zet een monnikachtige figuur met een groene lantaarn, lopend vanuit het publiek richting podium, de toon: dit wordt geen gewoon metalconcert.
Ze openen met Come Hell or High Water en bij Desolation als tweede nummer is de eerste moshpit al een feit. Veel tegenlicht houdt de band lange tijd in silhouet, wat zorgt voor een mysterieuze sfeer. De combinatie van licht, decor en muziek maakt het geheel opvallend theatraal zonder gekunsteld te worden. De band benoemt zelf dat ze hier drie jaar geleden speelden met In Flames en dat deze tour een “dream come true” is – en dat enthousiasme is voelbaar.
De setlist is opvallend divers: oud en nieuw, hard en ingetogen wisselen elkaar soepel af. Bij End the Suffering wordt de zaal letterlijk en figuurlijk afgebroken, terwijl bij Come What May – met gastzanger Tim Charles van Ne Obliviscaris – de eerste crowdsurfer over het publiek glijdt. Een vioolduet tussen de twee zangers onderstreept hoe natuurlijk de samenwerking voelt.
Wat dit concert echt onderscheidt, is het live strijkerskwartet. Niet als achtergronddecor, maar als volwaardig onderdeel van de show. Na een korte ombouw krijgen de strijkers een prominente plek op het podium en volgt een akoestisch intermezzo. De zaal wordt muisstil bij nummers als Alleviate en het nieuwe Continuum, dat hier voor het eerst akoestisch wordt gespeeld. De zang is hier niet altijd even sterk en de viool van frontman Eddie Berg heeft af en toe technische kuren, wat vooral in deze fragiele momenten opvalt. Toch werkt de intimiteit: elk applaus voelt verdiend.
Na Love & Grace verlaten band en strijkers het podium één voor één, begeleid door piano. Het doek valt letterlijk, silhouetten worden erop geprojecteerd, en even lijkt het concert voorbij. Maar het doek gaat weer omhoog: rustig wordt muzikaal opnieuw opgebouwd, tot de gitarist zelfs een strijkstok gebruikt voor zijn gitaar. Het publiek voelt dat er nog iets aankomt.
Met publieksfavorieten als Infectious, Temptation en God Fearing Man keert de chaos terug. Moshen en crowdsurfen worden hervat, de energie zit weer vol in de zaal. Door de hele show heen gebruikt de zanger geregeld de microfoon van zijn viool om in te zingen, wat een vervreemdend maar effectief vocaal effect oplevert.
Afsluiters The Black en Le Noir voelen als een logisch, bijna cinematografisch einde. Met Le Noir als outro sluit Imminence de avond af, waarna de band nog één keer terugkomt om te buigen voor een uitzinnig publiek.
Imminence laat in 013 horen én zien dat ze meer zijn dan een metalband: dit is een zorgvuldig opgebouwd totaalconcept waarin muziek, sfeer en theatrale elementen samenkomen. Met het live strijkerskwartet als kloppend hart voelt dit concert niet alleen bijzonder, maar ook oprecht memorabel.