Muziek speelt al van jongs af aan een belangrijke rol in het leven van Anneke van Giersbergen. In de platenkast van haar ouders ontdekte ze een hoop mooie albums, waarvan haar favorieten een ding gemeen hadden: het waren allemaal platen gemaakt door muzikanten uit Ierland. Deze liefde voor de Ierse muziek vertaalde ze dit jaar in een tour, toepasselijk getiteld, The Irish Road Trip. Van Giersbergen brengt een muzikale reis door het Ierland van vroeger en nu, waarbij de setlist gevarieerd is.
Een van de bekendste Ierse artiesten is Enya, haar hit Orinoco Flow blijkt dan ook de perfecte opener van de set te zijn. Anneke maakt de tekst helemaal eigen door een overtuigend vocaal bereik. Als ik aan Ierse muziek denk, denk ik gelijk aan traditionele muziek, waar overigens mijn voorkeur ook naar uit gaat. Ook hieraan geen gebrek, direct na een energieke Enya cover, brengt Van Giersbergen She Moved Through the Fair, een van de meest herkenbare folk nummers ooit.
Van Morrison heeft een ontzettend diverse en boeiende discografie, om dan slechts één nummer uit te kiezen, is een taak waar ik me niet aan zou willen wagen. Hoewel ik Brown Eyed Girl had verwacht, werden we aangenaam verrast met een waanzinnige cover van Moondance, waarbij vrije interpretatie het originele arrangement complementeerde. Ook Nothing Compares 2 U kon niet ontbreken, hoewel het origineel natuurlijk van Prince is, wordt de versie van Sinéad O’Connor als haar ultieme plaat gezien.
Als er een band is die Limerick op de kaart heeft gezet, dan zijn dat The Cranberries. Hoewel improvisatie gedurende de avond wel vaker een rol speelde, werd Linger hierdoor bijna een totaal ander nummer. Ongetwijfeld een hoogtepunt, al moest het toppunt van de avond toen nog komen. Met een verhaal over romantiek in Soho, London luidde Van Giersbergen A Rainy Night in Soho in, een van de beste nummers van mijn favoriete band, the Pogues. Tijdens deze uitvoering had ik moeite om het droog te houden, zeker gezien het een week eerder twee jaar geleden was dat mijn grote held Shane MacGowan overleed.
Een logische stap vanuit the Pogues, is een nummer wat vaak geassocieerd wordt met the Dubliners. Bij Whiskey in the Jar denk ik gelijk aan de karakteristieke stem van Ronnie Drew, sterker nog, ze hebben het nummer samen met the Pogues gespeeld. Dit was dan ook de perfecte keuze. Inmiddels begon het later te worden en begon de maan buiten fel te schijnen, het perfecte moment om een onvergetelijke avond af te sluiten met Dancing in the Moonlight van Thin Lizzy.