Dit is mijn derde concert in tien dagen tijd in 013 en tevens de derde avond die deel uitmaakt van ’the core season’. Vandaag staat het Franse gezelschap Landmvrks centraal. Het is de vijfde keer dat ik de band live mag aanschouwen, waarvan de derde keer dit jaar. Landmvrks heeft maar liefst drie voorprogramma’s meegenomen. Underoath krijgt een speeltijd van drie kwartier, terwijl Pain Of Truth en Split Chain zich ieder tot een half uur moeten beperken.
Het Britse vijftal Split Chain opent om 19.00 uur. De band behoort tot de opkomende namen binnen de nu-metal. Na twee jaar wachten verscheen dit jaar eindelijk het debuutalbum Motionblur, waarvan ongeveer de helft van de setlist afkomstig is.
Al vroeg in het optreden klinken Subside en Bored. Tired. Torn. Het geluid laat in het begin echter te wensen over, waarbij de zang van Bert Martínez-Cowles wegvalt tegen het instrumentale geweld.
Bij Extract en Future is de afstelling merkbaar verbeterd en groeit ook het enthousiasme in de zaal. Desondanks blijft het bij een bescheiden pit en slechts een enkele crowdsurfer. Muzikaal presenteert de band een afwisselende mix die doet denken aan een kruising van Deftones en P.O.D., waarbij vooral de hardere passages voor de meeste bijval zorgen.
Na een ombouwpauze van slechts een kwartier is het de beurt aan het Amerikaanse Pain Of Truth. De band van de oostkust kent een explosieve groei in populariteit, enerzijds dankzij het sterke debuutalbum Not Through Blood en anderzijds door de allesverwoestende split met Sunami.
Met Lifeless On The Ground en In Your Heart wordt het publiek getrakteerd op materiaal van het debuut. Vanaf de eerste seconde is de zaal in beweging, maar wanneer vocalist Michael Smith voorafgaand aan The Test expliciet oproept tot chaos, wordt daar gretig gehoor aan gegeven. Onmiddellijk verschijnen de karakteristieke karatebewegingen, vooral tijdens de breakdowns en beatdown-invloeden.
Dat Pain Of Truth meer is dan alleen bruut geweld, blijkt uit het volle basgeluid van Zach en de melodische gitaarpartijen. De bandleden ogen zichtbaar enthousiast en dankbaar voor de gelegenheid om hier te spelen. De blaffende vocalist kijkt vol verwondering naar de respons van het publiek. Die waardering wordt uitgebreid uitgesproken. Verder jagen de heren het ene nummer na het andere door de zaal, met het gelijknamige anthem Pain Of Truth als onbetwist hoogtepunt.
Vervolgens is het tijd voor de band die vanavond het langst actief is binnen de scene. Underoath bestaat immers al sinds 1997. De groep heeft een grote invloed gehad op het moderne screamo-genre met albums als The Changing Of Times, They’re Only Chasing Safety en Define The Great Line. In de huidige periode is die invloed minder nadrukkelijk aanwezig en richt de band zich voornamelijk op post-hardcore.
Met The Place After This One is Underoath inmiddels toe aan zijn tiende studioalbum. Van deze plaat wordt afgetrapt met Loss, waarin direct de wisselwerking tussen zanger Spencer Chamberlain en drummer/zanger Aaron Gillespie duidelijk hoorbaar is. De cleane zang van laatstgenoemde ademt de hoogtijdagen van de emo en klinkt nog altijd zuiver en overtuigend.
Ondanks het nieuwe album bestaat de set grotendeels uit een overzicht van het oudere werk, waarbij klassiekers worden afgewisseld met recenter materiaal. Het is duidelijk dat vooral de oudere nummers in trek zijn en dat nieuwere, meer commerciële songs als Hallelujah het afleggen tegen publieksfavorieten als It’s Dangerous Business Walking Out Your Front Door.
De band kan rekenen op veel participatie en moedigt crowdsurfen actief aan. Tijdens het afsluitende drieluik van A Boy Brushed Red Living In Black And White, Writing On The Wall en het nieuwe Generation No Surrender wordt luidkeels meegezongen. Underoath belooft niet alleen terug te keren naar Nederland voor een headlinertour, maar noemt expliciet ook een terugkeer naar Tilburg. Daar wil ik zeker bij zijn.
Toch is Landmvrks vanavond de onbetwiste winnaar, zowel qua drukte in de zaal als aan het grote aantal bandshirts. Sinds Lost In The Waves verkeert de band in een indrukwekkende stroomversnelling en er lijkt voorlopig geen einde aan die ontwikkeling te komen. Het nieuwe album The Darkest Place I’ve Ever Been duikt veelvuldig op in jaarlijsten en prijkt ook bij mij op de eerste plaats.
Tijdens deze tour ligt de nadruk duidelijk op het nieuwe album, terwijl in de zomer vooral de voorganger de setlist domineerde. Achter een wit doek zingt Florent de eerste regels van het titelnummer, waarna het doek tijdens de eerste breakdown naar beneden valt. Het daaropvolgende Creature en Death zijn ware meezingers en de gehele zaal geeft daar gehoor aan.
Het geluid is optimaal afgesteld, waarbij alle instrumenten helder van elkaar te onderscheiden zijn en de verschillende vocale stijlen volledig tot hun recht komen. Zowel de cleane zang in A Line In The Dust als de rap in Visage klinken vanavond beter dan ooit. Florent ontpopt zich als een charismatische frontman en het publiek eet uit zijn hand. Hij vraagt veel van de aanwezigen, maar krijgt op iedere oproep een enthousiaste reactie.
Suffocate wordt in het eerste deel akoestisch uitgevoerd, waarbij de frontman zelf de gitaar ter hand neemt en de rest van de band geleidelijk aansluit. Tijdens Scars krijgt leadgitarist Nicolas de ruimte om zijn kunnen te tonen met wat zonder twijfel de meest herkenbare riff is die de band tot op heden heeft geschreven.
Ook drummer Kévin D’Agostino krijgt een eigen moment wanneer hij een creatieve mash-up van onder meer Linkin Park en Daft Punk tot een drumsolo weet te smeden. Niet iedereen kan dit uitstapje evenzeer waarderen, maar aan technische kwaliteit ontbreekt het allerminst.
Van het laatste album ontbraken de grote publieksfavorieten Blood Red en Requiem nog, terwijl Self-Made Black Hole wederom als vaste afsluiter fungeert. Landmvrks maakt diepe indruk en bewijst ook live dat de recente groei meer dan gerechtvaardigd is.
Foto’s: Dian van den Heuvel met edits van Kim Tielemans Media