Zaterdag 06 december zou voor Poppodium Willem Twee in Den Bosch de boeken in gaan als singer-songwriter-avond. Soms heb je ook niet meer nodig dan simpelweg een goed lied en iemand die het vertolkt en de twee artiesten die vanavond op het programma stonden in de Brabantse zaal hadden dan ook heel wat bezoekers op de been gebracht. Wat hadden Will Knox en Daniel Docherty voor vanavond in petto?
De Britse zanger Will Knox had de eer om het spits te mogen afbijten vanavond. De verhalenverteller, die overigens in Haarlem woont, trakteerde de aandachtig luisterende publiek om nummers die regelrecht uit zijn hart kwamen. Will Knox beschreef in zijn teksten wat hem bezighield en daarbij kwamen allerlei onderwerpen aan bod. Of dat nu om het verwerken van de dood van zijn vader ging of hoe het is om in de tijd van nu een kind op te voeden en wat dat allemaal voor vragen met zich meebrengt. Will Knox hield het allemaal erg dicht bij zichzelf. Zijn mooie stem paste dan ook perfect bij zijn liedjes, waarin hij echt zijn gevoel kwijt kon. Will was dan ook een echte boodschapper. Zo riep hij bijvoorbeeld op bij het nummer Chess Club om even je rust te pakken, in het nu te leven en je telefoon even aan de kant te leggen. Hoewel de Brit al een aantal jaar in Haarlem woont schaamde hij zich er toch nog voor dat hij zo slecht Nederlands sprak. Gelukkig kon het publiek in Den Bosch zijn nummers goed volgen en werd er met volle teugen genoten van zijn muziek, waarvan er in 2026 nog meer zou gaan verschijnen.
Rond de klok van half tien was het aan Daniel Docherty om te laten horen wat deze Schot allemaal in huis had. Net zoals zijn voorganger stond deze zanger alleen op het podium, maar kwam het publiek in de Willem Twee er al snel achter dat deze zanger met zijn loopingstation helemaal niemand anders nodig had om een vermakelijke set neer te zetten. Daniel ging dan ook enthousiast van start en men kon zich al snel vergapen aan zijn technische vaardigheden. Daniel Docherty bleek dan ook een absolute gitaarvirtuoos, die razendsnel allerlei akkoordjes aansloeg, maar hele kleine beweginkjes maakte en zo net die bepaalde noten kon laten horen.
Net zoals zijn voorprogramma hadden zijn nummers een persoonlijk gehalte, nummers uit zijn leven gegrepen. Tussen de nummers door vertelde hij dan ook graag wat persoonlijke verhalen. Zo vertelde hij hoe hij als straatmuzikant dacht een enorm groot succes te hebben om voor een grote menigte te spelen, maar niet doorhebbend dat hij op Koningsdag aan het speen was. Wat hem wel raakte was het verhaal dat hij Tears In Heaven van Eric Clapton speelde en dat hij daarna werd aangesproken bij wie dat nummer een belangrijke rol in haar leven speelde. Daniel benadrukte dan ook hoe belangrijk muziek in het leven van eenieder kan betekenen en hij hoopte dat ook met zijn eigen muziek te bereiken. Dat vervolgens tijdens het opvolgende nummer een dame een traantje wegpinkte was wel illustrerend. Ook zijn muziek werd dus gevoeld in Den Bosch.
Dat wou echter niet zeggen dat zijn show geheel vlekkeloos was. Regelmatig wisselde Daniel van instrument en aangezien er geen roadie was om hem te helpen lag hij geregeld te stoeien met gitaren en stekkers. Het duurde dan ook soms even voordat de show weer verder ging, maar keer op keer wist hij zich goed te herpakken. Het leven als straatmuzikant betaalde zich dan ook duidelijk uit. Daniel nam ons dan ook graag mee op zijn muzikale trip en vroeg zich af of er meer muzikanten in de zaal waren. Vervolgens legde hij tot in detail toe uit hoe zijn slidegitaar werkte, maar ook hoe stoeide met het opnemen van een nummer in de Wisseloord Studio in Hilversum. De energie die hij eerder vastlegde met een telefoonopname werd nimmer geëvenaard in de studio. Zijn persoonlijke verhalen en mooie nummers maakte het geheel dan ook een mooie avond en toen de zanger ook nog eens van het podium kwam om te midden van iedereen een nummer te vertolken was het publiek en zanger samen èèn. Het publiek bleek zijn nummers ook nog eens goed te kennen en zong uit volle borst mee, wat Daniel echt verbaasde. Hij was echt onder de indruk.
In het slotoffensief gooide Daniel vervolgens alle registers open. Het mocht even wat harder, wat meer uptempo en dat was exact wat deze show nog even nodig had. Dat laatste stukje pit zorgde ervoor dat het publiek nogmaals meezong. Ook zag men hoe Daniel Docherty ook nog eens keyboard kon spelen, de gehele show was het instrument nog niet aangeraakt en toen ongeveer de show een anderhalf uur had gespeeld was het dan ook gedaan. Geen geschreeuw om een toegift, geen groots theater, want direct na het applaus sprong de zanger van het podium om direct naar de merchandise te gaan om handtekeningen uit te delen, een praatje te maken of de fans de mogelijkheid te geven om op de foto te gaan.