De eerdere, volgens mijn info alleen maar digitaal verkrijgbare EP’s, hadden al behoorlijk indruk gemaakt bij een toevallige “ontmoeting” op Bandcamp. Mothertruck is nu de eerste langspeler, die gelukkig en geheel verdient wel fysiek uitkomt. Argonauta Records brengt dit debuutalbum op CD en jawel, ook een beperkte oplage (300 stuks) op vinyl.
De fijne mix van traditionele desert-rock en stoner a la Kyuss en Fu Manchu, wordt mooi gecombineerd met stevige psych en grunge, samen met een vleugje vroege seventies hardrock en op momenten nog een handvol andere verrassinkjes. Dit is helemaal zo’n mix van invloeden die optimaal gewaardeerd wordt hier.
De eerste twee tracks zijn lekkere, vrij gangbare desert-rock binnenkomers, maar bij het derde nummer wordt het echt interessant. De bas (die me bij de EP’s al direct heel positief opgevallen was) legt een intrigerend effectieve basis neer, waarover de riffs en solo’s helemaal optimaal alles uit de kast kunnen halen; het is gedreven, groovend en enorm meeslepend. De zanglijn in het refrein, die precies meegaat met de gitaar, moet ik even aan wennen, maar heeft toch ook echt iets. Die zang komt daarna in Dead Old Tree direct wel heel pakkend binnen in de mooie doomy vertel-setting. In The Elder’s Code is er weer een schitterende hoofdrol voor de bas, waar stoner en psychrock ingrediënten worden vermengd met iets van freaky, funky uitstapjes en sferen die me aan eighties wave doen denken. Voor mij persoonlijk had er wel iets vaker en prominenter zo’n lekker “wandelend” basloopje tussendoor of aan het eind van een schema gemogen, net zoals zo vaak het geval was bij de eerdere EP’s, maar ja, je kan niet alles hebben (is misschien ook wel heel erg seventies).
Met het korte maar heftige I Don’t Believe gaat trouwens een Black Sabbath-achtige riff net zo gemakkelijk meedogenloos over in punky hardcore; je moet het maar durven. Ook in The Core Machine zit zo’n punky onderlaag, die het best lekker doet, net als die nonchalante wah-solo over de stuwende drive. De vertelstijl van de zang in het doomy Turn The Key is iets minder direct aansprekend (in vergelijking met het eerdere Dead Old Tree), maar zeker mooi voor de afwisseling in het totaalplaatje. De up-tempo afsluiter I Don’t Care At All, met een punky Therapy? tintje, is een smakelijk toetje. Een debuutalbum waar de band trots op mag zijn, maar stiekem hoop ik dat die eerdere EP’s ook nog eens fysiek gereleased worden.