Dat de hoofdact van vanavond al jaren meedraait is te zien aan de gemiddelde leeftijd van het publiek. Ik zou hem schatten op rond de veertig met een aantal sterke variaties, namelijk een meisje van zeven en een oudere dame. Het is ook zeker een hoofdact met een mooi Dynamo verleden.

Het publiek is redelijk terughoudend bij het optreden van het Nederlandse Get Some! Terughoudend is de frontman zeker niet! Wat een tempo en energie heeft die brulboei! Brute en agressieve hardcore die wellicht nog geen moshpit doet ontstaan maar zeker de hoofden op en neer doet bewegen. Al met al ligt het gebrek van enthousiasme niet aan het optreden zelf, eerder door de onbekendheid met de songs en het vroege tijdstip.

Cutthroat LA is vastbesloten om het publiek los te krijgen en meteen bij aanvang wordt het publiek gevraagd gerust naar voren te komen. Dat doet het publiek maar ten dele. Frontman Neil Roemer daagt dat alleen maar uit. Terwijl hij zijn mix van hardcore, hip-hop en thrash brengt komt hij diverse keren van het podium af 0m wat dichter bij het publiek te komen. Als hij een zevenjarig meisje spot dat naar ik begrijp ook al aanwezig was bij het concert dat de heren een dag eerder gaven tilt hij haar op en brengt hij haar naar het podium. En zo blijkt deze vervaarlijk uitziende gast een klein hartje te hebben zoals zoveel hardcore zangers.

Al met al wisten ze mijn hart zeker te winnen!

De zaal is voller, iedereen is al dichter naar het podium gekomen… Jawel, tijd voor de hoofdact! Billy Graziadei, als solo-act (hoewel met ondersteuning van een goede band) bekend als BillyBio (naar de band waar hij furore maakte, Brooklyn hardcore act Biohazard natuurlijk) heeft aan enthousiasme van het publiek een stuk minder te klagen dan zijn voorgangers. Het publiek draagt hem duidelijk op handen wat zijn energie alleen nog maar meer lijkt op te wekken. Wat een krachtige, positieve verschijning! Vol vuur brengt hij zijn nummers en het is een genot te zien hoe hij op zijn eigen wijze zijn gitaar en het publiek weet te bespelen. Nummers als Freedom’s Never Free, Generation Z (lekker om mee te zingen) en Feed the Fire zijn wat mij betreft instant klassiekers, zeker na gezien te hebben hoe Billy in zijn eigen nummers gelooft. Dit is het type positieve hardcore waar ik dol op ben.

Als mooie surprise brengt Billy nog een nummer van zijn ander band, Powerflo, samen met Cutthroat LA’s Neil. Dat laat nog eens extra zien hoe veelzijdig deze man is.

Billy heeft laten zien dat hij dan wat jaartjes meedraait maar ook dat hij nog jaren mee kan en de fans heeft die hem zullen volgen.