Home » Insomnium + In Mourning + Kvaen – 013 (Tilburg) 09/11/2023

Insomnium + In Mourning + Kvaen – 013 (Tilburg) 09/11/2023

door Jochem van der Steen
306 views 6 minuten leestijd

Dit jaar ben ik op de een of andere manier meegezogen in de ingewikkelde wereld van de melancholische melodieën van Insomnium. Het wordt zelfs moeilijk om alleen al de naam van de band opgeschreven te zien (of gewoon een van de bandleden te zien) zonder de eindeloos hartverscheurende gitaarlijnen te horen die zo meesterlijk tot leven worden gebracht door Ville Friman, Markus Vanhala en Jani Liimatainen.

Het conceptalbum getiteld Anno1696 was gebaseerd op een kort verhaal geschreven door Niilo Sevänen, de frontman en bassist van de band. Het draait om een tragisch verhaal over heksenvervolging en de hongerige tijd van het 17e-eeuwse Finland. Het hele concept en het uiteindelijke resultaat dat hun negende studioalbum vormt, toonden dat de band de lat voor zichzelf hoger legde en opnieuw een sterke release maakte. Dit maakte me zeer enthousiast om volledig in de concertervaring te duiken.

Deze tour zag Insomnium reizen met twee andere melodieuze metalen bands – het Zweedse Kvaen en In Mourning. Kvaen, het soloproject van Jacob Björnfot, diende als de eerste opener en begon de avond met door heidense invloeden doordrenkte black metal. De band speelde een zeer toegewijde set bestaande uit zes nummers van zijn twee full-length albums The Funeral Pyre en The Great Below. Omdat ik de afgelopen maanden significant veel tijd heb doorgebracht op uitsluitend black metal-concerten, begon ik mijn kledingkeuzes in twijfel te trekken toen ik mannen met corpsepaint het podium zag betreden. Wat ik bedoel is dat ik meestal bloedbestendige kleding draag omdat je nooit weet wat er op je kan neerkomen bij black metal-concerten. Gelukkig gebeurde dit niet voor mijn jurk en bleef ik schoon. Nou ja, zo schoon als je kunt zijn op een metalconcert in het algemeen. De muziek is een interessante combinatie van Nifelheimesque riffs en pagan/Viking metal. Het publiek ging er behoorlijk in mee en eerlijk gezegd gold dat ook voor mij. Kvaen deed deze avond recht door alles te geven. Ik weet zeker dat ik ze de komende dagen een luisterbeurt zal geven.

Het tweede optreden van de avond was van In Mourning. De band bestaat al een behoorlijke tijd. Hun wortels gaan helemaal terug naar het begin van de jaren 2000 en ze hebben een solide discografie bestaande uit 6 full-length studioalbums en andere releases. De afgelopen jaren ontwikkelen ze hun stijl richting progressieve en moderne metal, waardoor ze dichter bij de metalgenres met “-core” komen. Persoonlijk is dit niet mijn eerste keuze van muziek, maar als ik een goede melodie hoor, waardeer ik dat zeker. En In Mourning heeft veel te bieden. Er was een zichtbare connectie tussen de band en het publiek, en dat is iets heel vertederends om te zien.

En zo komen we bij Insomnium, waar dingen gebeurden die ik absoluut niet had verwacht bij een Insomnium-concert. Dat is een moshpit. En niet zomaar een moshpit – ook crowdsurfers. Dat zag ik niet aankomen. Als toegewijde Insomnium-concertganger was dit voor mij de eerste keer. Als voorbeeld, eerder dit jaar zag ik ze optreden op het Karmoygeddon-festival in Noorwegen en mensen knuffelden en kusten elkaar gewoon. Er waren stelletjes die elkaar zoenden in het publiek tijdens het hele concert, mensen met tranen in hun ogen die naar de band luisterden… Maar het Tilburgse publiek maakte zeker de sfeer waardig aan Deicide-concerten of Kataklysm op MetalDays (wanneer de band, het publiek en het beveiligingsteam een crowdsurfwedstrijd hebben, er zijn genoeg video’s op YouTube, zoek ze op). Meer dan de helft van de zaal was een moshpit. Nadat ik dit aan een vriendin van mij had beschreven, hoefde ze alleen maar te zeggen: “Moshpit bij Insomnium? Weet je het zeker?” Maar uiteindelijk is het metal en dit maakt deel uit van de folklore van de metalhead. Dus ik mag niet verbaasd zijn.

Insomnium opende met hun Anno1696-repertoire met 1696 en White Christ Surrounding Ephemeral van hun uitstekende release uit 2014, Shadows of the Dying Sun. Daarna gingen ze verder met hun oudere materiaal, zoals Above the Weeping World en Weighed Down with Sorrow.

Ik vond het geweldig om te zien hoe hun nieuwe materiaal zo goed werd ontvangen door de fans. Het is niet zo gebruikelijk om dit vooral tijdens de eerste tour van een band te zien ter ondersteuning van hun nieuw album. Er kan bijna een ongemakkelijke stilte ontstaan wanneer een band een nieuw nummer aankondigt, maar toen Niilo bijvoorbeeld zei dat het volgende nummer Lilian of The Rapids was, werd het publiek gewoon wild. Deze metal-gekke energie was voelbaar. Vooral toen Niilo begon te praten over hun concert in België en het publiek vroeg om meer lawaai te maken dan zij. De connectie tussen de gitaristen Markus Vanhalla en Nick Cordle (Markus’ maatje van Omnium Gatherum, die inviel voor Jani) was behoorlijk interessant om naar te kijken, en ik denk dat hun speelsheid ook op het publiek werkte en dat is waarom iedereen zo “springerig” werd.

Dat gezegd hebbende, verliet ik Tilburg met die machtige riffs van While We Sleep die in mijn hoofd rondspookten en ging ik terug naar huis door de “oeroude duisternis” van de Nederlandse herfst met mijn hart niet “verzwaard door verdriet” maar met een ongebruikelijk gevoel van gelukzaligheid.”

Originele engelse tekst en foto’s: Martina Rusalka

Kijk ook eens naar

Are you sure want to unlock this post?
Unlock left : 0
Are you sure want to cancel subscription?
-
00:00
00:00
Update Required Flash plugin
-
00:00
00:00