Een avond vol folkmetal in 013, Trollfest, Turisas en headliner Korpiklaani, dat beloofd een lekker feestje te worden.

Trollfest trapt de avond af. In plaats van de gebruikelijke Viking outfit hebben ze zich laten inspireren door onze carnaval en zijn ze allemaal verkleed als prinses en de zanger als koning met een kroon van ballonnen. Ze beginnen het feest goed met twee eigen nummers om vervolgens op hilarische wijze Toxic van Britney Spears te coveren.  De zaal staat al bijna helemaal vol ondanks vroege tijdstip.  De band weet op hilarische wijze het publiek te vermaken. Het publiek doet ook lekker mee en zelfs een poging voor de langste congaline bij een metalconcert geleid door  bassist Lodd Bolt wordt omarmt door bijna heel de zaal. Ze sluiten af in stijl met Helvetes Hunden GARM en laten het publiek blaffen. Lodd gaat nog een rondje crowdsurfen met zijn basgitaar en dan dragen ze het stokje over.

Na iets minder dan een half uur betreed Turisas het podium. De zaal staat inmiddels propvol en als het epische intro klinkt wordt iedereen enthousiast. As Torches Rise is een geweldige start en er wordt meteen goed gemosht voorin de zaal. De band heeft een geweldige podium uitstraling door hun performance, maar ook hun kenmerkende rode corpse paint zijn ze een genot om naar te kijken. Frontman Mathias Nygård laat horen dat hij niet alleen een goede scream heeft, maar ook een geweldige cleane zangstem en prachtige diepe spreekstem. Violiste Caitlin De Ville komt er vanaf het tweede nummer bij op het podium. Tijdens het optreden zien we haar geregeld van kleding wisselen, wat een leuke toevoeging is aan haar performance.
Alle muzikanten zingen mee als backingvocals en ze zetten ook allemaal een erg goede performance neer. Ze weten het publiek te boeien en op te zwepen van de ene pit naar de andere. Gitarist Jussi Wickström laat horen dat hij ook over een onwijs gave scream beschikt. Bij publieks favorieten zoals Battle Metal doet de hele zaal mee met klappen en schreeuwen.  Met een korte drumsolo tijdens het nummer Battle Metal laat Jaakko Jakku horen dat hij ook buiten zijn strakke drums tijdens nummers ook zijn drums zeer goed beheerst in een freestyle. Rasputin is een mooie afsluiter van de set, echter komt de band terug voor nog 2 akoestische nummers. Dit hadden ze naar mijn idee beter voor hun harde set kunnen doen. Het valt een beetje stil zo. Hoe mooi het ook is.

 

Na een half uur ombouw is daar headliner Korpiklaani. Ze beginnen hun set met twee lekkere pittige nummers maar zaken daarna helaas af naar het rustige repertoire. Dat is niet waar het publiek op gewacht heeft.  Frontman Jonne Järvelä klinkt in het begin van de set erg goed, maar begint steeds meer zijn stem te verliezen tot op het punt dat hij soms amper te horen is als hij later in de set zingt. Gitarist Kalle Savijärvi neemt de meeste backing vocals voor zijn rekening. Korpiklaani zet niet het feest neer wat we van hen gewend zijn en naar mate de set vordert zie je ook meer en meer mensen ze zaal verlaten. De mannen zetten we een goede performance neer en je ziet vooral vooraan een aantal diehard fans die ook op het rustige werk helemaal uit hun plaat gaan. Maar dat is in de rest van de zaal toch wel anders. Pas op het laatst volgen 4 feest nummers waaronder Wooden Pint en als één van de toegiften Beer Beer waarbij de zangers van Heidevolk de zang voor hun rekening nemen. Helaas kunnen 4 nummers de rest van de 1,5 uur niet redden en is het merendeel van het publiek na de afsluiter Vodka nog steeds teleurgesteld. Ik hoop dat de volgende keer dat ik Korpiklaani weer tref dat ze weer hun oude feestende zelf zijn.