De EP The Stranger And The Hightide werd in 2021 door de Noorse band uitgebracht als bruggetje tussen het album A Boat On The Sea en het nieuwe album Pachinko. De afgelopen jaren was het echter onzeker of het album Pachinko er ook daadwerkelijk zou komen. De onverwachte dood van drummer Thore Omland Pettersen sloeg een flinke bres in het voortbestaan van de band. Daarbij werden twee leden vader en moest er ook nog fulltime gewerkt worden. Door biergeld te sparen en de vrije tijd in te zetten voor het creatieve proces is Pachinko (gelukkig) toch een feit geworden. Het is een ‘wonder’ dat het album er überhaupt is, zoals ze het zelf omschrijven.
Ook het nieuwe album is doorspekt met een mix aan muzikale genres waarbij het drietal zich niet laat begrenzen in hun muzikale uitlaatklep. Elementen uit de jaren ’70 zijn ruimschoots aanwezig. Dat is eigenlijk al meteen het geval in de opener Nothing Breaks (A Port Of Call). Het doet denken aan de muziek van Billy Joel of Elton John. Wat vooral raakt is het heldere en fijne stemgeluid van Sondre Skollevoll en het drumwerk waarvoor Billy Rymer ( Dillinger Escape Plan) werd gevraagd. Gedurende het gehele album drukt hij een ferme stempel op de muziek van Moron Police.
Vanaf juli 2025 zijn reeds een aantal singles uitgebracht door de band. Het werd afgetrapt met Pachinko part 1. Meteen een compositie van bijna twaalf minuten. Dat was moedig. Maar het juist dit deel van het titelnummer dat centraal staat op het album voor mij. Het is een muzikale reis met steeds weer gevarieerde vergezichten waarbij je steedsverwonderd stil wordt van de sfeer die er wordt neergezet. Het ritme is verdraaid lekker en gedurende het luisteren gebeurt er van alles tussen mijn oren. Het refrein spreekt aan en nodigt uit tot meezingen. Tussen alle rockelementen bewegen de vingers van toetsenist Lars Christian Bjorkness vlijtig over de toetsen en geven het muzikale decor de impulsen die zorgen voor meer diepgang. Halverwege lijkt de compositie naar een einde te werken, maar gelukkig spelen ze nog even goed door. Eerst is er een kleine krachteruptie. Gevolgd door een tegendraadse wending waarna de rockaccenten extra worden toegevoegd. Door de versnellen op de juiste momenten en licht chaotische aspecten toe te voegen, groeit de compositie verder door. Tot het einde weet Moron Police door de veelzijdigheid mijn aandacht in overvloed te prikkelen. Part 2 heeft net een ander karakter. Het neigt soms een beetje naar de muziek van The Talking Heads, maar is daarbij doorspekt met meer zoetige melodieën.
Terug naar de singles bracht de band in augustus King Among Kittens uit. Vergezeld van een uiterst flauwe video kun je rustig achterover leunen en je onderdompelen in het muziekbad dat Moron Police voor je heeft gevuld. September was daarna de maand dat Alfredo And The Afterlife werd uitgerold voor het publiek. Het zijn hier de progressieve klanken die de aandacht vragen. Zeker in de licht chaotische start. Moron Police weet als geen ander om de diverse genres met elkaar te vermengen tot een pracht stuk muziek.
Aan veelzijdigheid geen gebrek bij Moron Police met de single Okinawa Sky. Vanuit alle genres lijken ze te zijn gestrand in de elektronische muziek uit de jaren tachtig. Een compositie die zich rustig kabbelend een weg baant. Ergens klinkt het een beetje zout, maar dat maakt het wel weer aantrekkelijk. Ergens ligt er ook een link met de muziek van The Alan Parsons Project met wat overeenkomsten met Stevie Wonder. De laatste single betreft Waiting Around For You, waarmee nieuwe paden zijn verkend. Het karakter is sterk progressief met stevige jazzaccenten. Wat kenmerkend is hier is de sterke melodielijn die als een rode draad aanwezig blijft.
Tussendoor zijn er nog tal van sterke composities die allemaal een verband hebben met de karakteristieke muziek van deze Noren. Soms gevoelig zoals in The Sentient Dreamer waarin piano en zang elkaar ondersteunen.
Het is een wonder dat Pachinko er is gekomen, maar ik ben er erg blij mee. De band is er trots op en dat mogen ze ook zijn. Pachinko is een veelzijdig en eigenzinning album geworden waarbij de luisteraar steeds getrakteerd wordt op verschillende muzikale invalshoeken en soms licht chaotische taferelen. Neem daarbij ook nog het fantastische artwork van Antonio Segura Donat (DULK) onder de loep voor het visuele aspect.