In Engeland noemt men het ook wel de reünie van de eeuw, de terugkeer van Oasis. De strijdbijl tussen de gebroeders Liam en Noel Gallagher lijkt vooralsnog weer te zijn begraven en de heren trapten onlangs hun Live ’25 tour af in Cardiff. Na de homecoming-concerten in Manchester was dan ook nu de Britse hoofdstad aan de beurt. Het gebied rondom het Londense Wembley Stadium mocht zin dan ook opmaken voor de Oasis-mania.
Onderweg in de metro waren de Oasis-shirts al niet meer op een hand te tellen en vanaf het dichtbij gelegen station was het al meteen duidelijk, hier zou iets heel bijzonders gaan gebeuren vandaag. Een grote zee aan fans maakten de opmars naar het Wembley Stadion. Onderweg klonk de muziek al van de fameuze Britpop-band en bij de merchandise-kramen stonden al flinke rijen. Het leek alsof iedereen wel toe was aan een nieuw shirt, vest of de alom bekende buckethead. Terwijl velen alvast een selfie maakten op de trappen van het stadion maakten wij de opmars naar boven om nog even een kijkje te namen in de fanzone, waar de band de Middle Tones de stemming er goed in wist te brengen. De een na andere Britpopklassieker kwam voorbij en deze werden al woord voor woord meegezongen, de sfeer zat er dan ook goed in.
Bij binnenkomst in het stadion zochten we onze plek op en gaven onze ogen eens goed de kost. Wat een immens groot stadion, met een capaciteit van 80.000 bezoekers dan ook totaal niet te vergelijken met bijvoorbeeld de stadions in Nederland. Het moest dan ook voor het eerste voorprogramma, de band Cast een hele grote eer zijn geweest om hier te mogen spelen. De band uit Liverpool zijn leeftijdsgenoten en ook sinds het begin van de jaren ’90 actief. Cast heeft ook het Britpop-virus te pakken gehad en hun songs ademen dezelfde sfeer, ware het niet dat er voor het grote publiek niet echt een hit tussen zit. Wel wist de band een beetje sfeer in het stadion te krijgen, wat langzamerhand volliep. Overal zocht iedereen zijn of haar zitplek op of probeerde een mooi sta-plekje te bemachtigen.
De tweede supportact had inmiddels zijn strepen al lang en breed verdiend in de Britpopscene. Niemand minder dan Richard Ashcroft, de voormalige zanger van The Verve was met Oasis mee op tour om zijn klanken te laten horen. De bezoeker sin het stadion mochten zich dan ook opmaken voor een reis in de tijd met de nodige nostalgie. Al snel werd duidelijk dat Richard nog steeds dat geweldige stemgeluid had en toen hij samen met zijn band The Drugs Don’t Work inzette barstte er een groot gejuich los in hat stadion. Het eerste kippenvel maakte zich meester in Londen, zo klonk het dus als een Wembley uit zijn dak ging. De gevleugelde woorden werden massaal meegezongen, het publiek liet zich van hun beste kant zien en dat zou de rest van het optreden zo blijven. Zo bleek ook Lucky Man een schot in de roos, de liefhebbers waren de songs van The Verve ook niet vergeten, maar het absolute hoogtepunt was natuurlijk Bittersweet Symphony, waarbij er massaal werd meegezongen, de telefoons de kucht in gingen en Richard Ashcroft zich even de koning van het stadion mocht noemen.
Die titel zou hij helaas niet lang mogen dragen, want na een indrukwekkend filmpje met heel veel beelden van Oasis was het aan de legendarische Britpopband om het stadion op de grondvesten te doen trillen. Opener Hello was eigenlijk ook meteen alleszeggend: “Hello, hello, it’s good to be back”. De keeltjes gingen open van voor tot achteraan en zelfs vanaf de achterste rijen op de tribunes klonk gezang, de show was dan ook echt begonnen. De avond in het stadion zou dan ook bijna tot Heel Wembley Zingt Oasis gedoopt mogen worden. Elke klap was raak, een extatisch gevoel maakte zich meester. Nummers zoals Morning Glory en Some Might Say prijkten al vroeg op de setlist, maar niets weerhield de menigte om er compleet voor te gaan. Dat was allemaal de verdienste van de heren op het podium, die besloten om zestien jaar na dato toch weer samen op te treden. In de tussentijd hadden Noel en Liam allebei hun solo-carrière, maar niets ging boven het gezamenlijke Oasis. De heren zochten elkaar dan ook regelmatig op, maar dat werd ook door het publiek gedaan, want tijdens Cigarettes & Alcohol werd de traditionele Poznan opgevoerd. Tijdens deze Poznan stond het publiek met hun rug naar de band en stond men gearmd schouder aan schouder te springen. Een mooi schouwspel, wat alleen maar sfeer verhogend werkte en ook verbroederde. Samen met de band was men èèn vanavond
Na al die jaren bleek er muzikaal ook geen vuiltje aan de lucht, het geluid was perfect en daarnaast waren ook de gebroeders Gallagher in goeden doen. Het typische stemgeluid van Liam Gallagher werd volop geïmiteerd en ook was op de gigantische schermen zijn buckethead ook goed te zien. Op deze schermen kwamen ook heel veel visuals voorbij, maar gelukkig was vooral de band goed te zien, want niet iedereen had de kans om dichtbij het machtige Oasis te kunnen staan. Er was dan ook genoeg te zien en te genieten vanavond. De band had een hoogdravend tempo en het was dan ook fijn dat er tijdens meezingers Half The World Away en Little By Little even de vaart werd uitgehaald. Tijdens deze nummers kon dan ook Noel Gallagher wat meer van zich laten horen en ook deze tracks werden, net zoals praktisch elk nummer, uit volle borst meegezongen.
Wermbley was dan ook getuige van de terugkeer van één van de grootste bands uit het Verenigd Koninkrijk. De band wiens albums Definitely Maybe en (What’s The Story) Morning Glory? de hofleveranciers voor de setlist bleken te zijn. De band uit Manchester heeft er nooit een geheim van gemaakt dat ze een groot fan zijn van The Beatles en in de vele songs van Oasis was vaak wel een riff of melodielijn te ontdekken die wel eens erg bekend in de oren klonk. Ook qua arrangementen waren er dan ook meer dan genoeg gelijkenissen. Dat tijdens meebruller Whatever een stukje Octopus’s Garden zat verwerkt was dan ook niet vreemd. Zo bracht Oasis een mooie ode aan de Fab Four.
Met het spelen van Live Forever was de opmars naar het grootse einde ingezet. Een van de grootste publieksfavorieten werd, het klinkt bijna cliché, volop meegezongen. De feestvreugde bleef maar aanzwellen en eigenlijk was het opvolgende Rock ‘n Roll Star misschien niet op de juiste plek in de set geplaatst, maar wel een mooie reguliere set-afsluiter.
Het toegift was dan ook het spreekwoordelijke toetje van de avond. Nadat The Masterplan, wat volgens Noel steevast The Rastaplan werd genoemd, liet Wembley zich massaal horen op Don’t Look Back In Anger, waarbij menigeen een traantje wegpinkte. Velen hadden jaren naar dit moment uitgekeken, het weerzien van hun muzikale helden. Dat vervolgens Wonderwall werd aangekondigd als “dat ene liedje” was ook wel typerend. Een van de grootste hits van Oasis zou bijna als publiek eigendom kunnen worden beschouwd. Bij welk kampvuur was de klassieker al niet eens gecoverd? Vanavond was echter the real deal, Oasis deed wat er van hen werd verwacht. Twee uur lang hadden de heren Wembley in hun achterzak, waarbij het ze eigenlijk geen moeite had gekost om het publiek mee te hoeven krijgen. Deze wedstrijd in dit stadion was op voorhand gewonnen en met Champagne Supernova kreeg het publiek de ultieme afsluiter van dit legendarische concert. Het was vuurwerk op het podium, maar ook tot ver buiten het stadion moet het vuurwerk van Oasis te zien zijn geweest. Een geweldige show werd opgevoerd, eentje waar ze misschien zelfs in Landgraaf nog jaloers op zouden zijn geweest. Of de heren misschien volgend jaar in ons land te zien zijn is nog onbekend, maar de geruchtenmolen draait volop….. i said maybe….