Dit is het tweede album van deze Nederlandse thrashers. Een heus conceptalbum ook, en wel over het einde van de mensheid. Dat concept krijgt onder meer vorm door de intro-track met geluiden van de grote stad, Grand Metropolis en intermezzo Before You Became One With The Sun. Een bijna Oosters klinkende riff opent Duality Of The Machine om ouderwets stampend te vervolgen.
Op sommige nummers zoals Geocentric klinkt iets van een black metal gitaartoon terug maar ook een death metal rochel. De kracht van dit album zit hem dan ook in de variatie van thrash stijlen, zo heeft I.S.O.S. een aangename groove en een meer crossover geluid. Nomads I heeft dan weer heel knap, vlammend en meer virtuoos gitaarwerk én bijzonder indrukwekkende drums. Absence heeft iets van een klassiek geluid en een opvallende drumbreak.
Hoewel het tempo er over het algemeen er behoorlijk inzit zijn deze gasten ook niet bang het nummer wat langzamer op te bouwen, getuige Nomads II inclusief een bijna Manowar-achtige samenzang, koorzang en wat acteerwerk om het concept verder vorm te geven. En het duurt ook nog eens een minuutje of elf! Het is bijna prog! Op zich een mooi stukje story-telling maar bij meerdere luisterbeurten haalt een dergelijk epos wel de vaart uit het album natuurlijk.
Na het verder niet heel bijzondere The Bio Intervention volgt Armageddon dat vooral in de vocalen iets van Slayer heeft, daarna gaan we weer even de prog-route in. Extinction Overture is namelijk volledig instrumentaal. Afsluiter Post Extinction, niet voor niets het titelnummer, bundelt mooi al hetgeen wat we eerder gehoord hebben op het album en is daarmee en prima visitekaartje voor wat de band in huis heeft.
Lovenswaardig hoe deze band de wellicht wat platgetreden paden van de thrash metal durft te bewandelen, maar genoeg zijpaden neemt om vernieuwend te zijn.