Een bijna volle grote zaal van 013. Dat hadden de Zwitserse headliners aan het begin van hun carrière vast niet gedacht te bereiken. Door middel van goed ontvangen live shows en een goede ontwikkeling van hun sound én een sterk voorprogramma hebben ze het dan toch maar mooi gelapt vanavond!
Waar het Britse Static Dress in de Engelse versie van deze tour een plekje hoger op het affiche stond moeten de heren het vanavond doen met een kortere versie van hun set. Kleine TV-schermen ondersteunen de show visueel, maar de band is energiek genoeg dat dit eigenlijk niet nodig is.
Frontman Olli Appleyard staat veelvuldig op de risers en is beweeglijk op het podium. De hoekige, Dillinger Escape Plan-light chaotische riffs worden beteugeld door momenten van meer toegankelijke, melodieuze zanglijntjes. Met genoeg harde, lompere passages om fans van de headliner aan te spreken en een vrij eigen stijl weten de heren de aandacht van de aanwezigen vast te houden. We zien ook al vrij snel de eerste crowdsurfers, in de vorm van een hele tros bananen (altijd opvallend die verkleedpartijen), over de handen richting podium gaan. Security schakelt dan ook snel bij om ze veilig weer op de grond te zetten. Ook de nieuwe scene legend, de piepjonge metal fan Luuk en zijn maatje maken weer rondjes door de lucht. Mooi is de speech die Olli geeft over hoe de band die na hem komt het hart op de goede plaats heeft en hem geïnspireerd hebben.
Stick To Your Guns draait dan ook al zo’n twintig jaar mee. Opvallend dat ze niet de headliner zijn, maar soms worden de stokjes in deze industrie nu eenmaal overgedragen aan de populairdere bands van het moment. Dit soort tours zijn wel mooie gelegenheden om de meer metal aanhangers van de headliner voor te stellen aan een meer hardcore-geluid.
Het laatste album van deze band kwam vorig jaar uit dus er is niet per se de behoefte om dat album te promoten. Dat laat zich vertalen in een setlist die naast songs van dat album vol andere publieksfavorieten zit. We trappen af met Diamond, met de bekende speech sample van Jiddu Krishnamurti. Het valt op hoe bruut en rauw de sound vanavond is. Alsof er iets meer voor dit specifieke publiek wordt gespeeld. Zo klinkt Nobody ook krachtiger dan ooit uit de mond van frontman Jesse Barnett. Het is natuurlijk heerlijk meezingen geblazen met het nummer dat ook volgens Jesse van ons allemaal is, anthem Against Them All. Emotioneel is Keep Planting Flowers van het gelijknamige album, wederom vol overgave gebracht. Kippenvel! Qua bindteksten houdt Jesse het dit keer vrij kort zodat de vaart in het optreden blijft en er zoveel mogelijk in de kleine drie kwartier die de band beschikbaar heeft gekregen.
Ondanks de status van Stick To Your Guns lijkt een groot deel van het publiek deze avond vooral voor Paleface Swiss te zijn gekomen. Tijdens de ombouw weten steeds meer mensen de weg naar voren te vinden, waardoor het knus is op de vloer. Met een nieuwe EP op zak kunnen we deze avond een aantal nieuwe nummers verwachten, maar het Zwitserse viertal trapt toch af met I Am A Cursed One en Hatred. Deze worden niet alleen luidkeels meegezongen door de eerste rijen, maar gaan ook gepaard met een uitgebreide pyroshow.
Dat Paleface Swiss een duidelijke stap richting professionalisering zet, wordt ook vanavond opnieuw duidelijk. Frontman Marc “Zelli” Zellweger en gitarist Yannick Lehmann weten het publiek voortdurend op te zwepen, terwijl de zanger zich onophoudelijk over het podium beweegt.
Ook de geluidsafstelling is deze avond van hoog niveau. Zowel de gitaar- als drumpartijen komen krachtig en helder tot hun recht in de grote zaal van 013. Op vocaal vlak laat Zelli zich van zijn beste kant horen, met diepe grunts in Nail To The Tooth, maar ook met gezongen lijnen in het nieuwe Withering Flower.
Na publieksfavoriet The Orphan verlaten de heren kort het podium, waarna het publiek wordt voorbereid op Everything Is Fine. Deze afsluiter van The Wilted EP wordt gekenmerkt door het gebruik van emotionele cleane zang, waardoor de zaal gedurende de volledige drie minuten massaal weet mee te zingen.
Vanaf dat moment verandert het optreden in een aaneenschakeling van meezingmomenten, waarbij ook de zaal geen seconde stil staat. Zo zijn er voortdurend crowdsurfers en wordt er meer dan eens opgeroepen tot een wall of death. Niet alleen het publiek laat zich horen, want Paleface Swiss wordt vergezeld door diverse gastbijdragen. Zo horen we hun merchguy op The Rats, mag Ron Deris aantreden voor de akoestische uitvoering van River Of Sorrows en worden zowel zanger Jesse als gitarist Josh van Stick To Your Guns uitgenodigd voor een gezamenlijke vertolking van Instrument Of War.
De band hecht weinig waarde aan een toegift en speelt de set zonder al te veel onderbrekingen. Tijdens meezinger Love Burns wordt er opgeroepen om te crowdsurfen, terwijl afsluiter Please End Me voor een laatste slagveld weet te zorgen. Paleface Swiss presenteert hun grootste show tot nu toe, wat verklaart waarom maar liefst zestien crewleden nodig zijn om deze tour tot een succes te maken.
Tekst: Jochem van der Steen (support acts) + Jordy Weustenraad (Paleface Swiss)