En dan kom je ineens in contact met Vito Mainoli die in 2014 het project Pentesilea Road startte. De naam is afkomstig van de stad Pentesilea uit het boek Invisible Cities van Italo Calvino. Niet alleen de stad, maar ook de band was tot dusver ‘invisible’ en zodoende is het debuutalbum in 2021 aan mij voorbij gegaan. Gelukkig kreeg ik het tweede album Sonnets From The Drowsiness onder ogen.
Wat meteen opvalt is het prachtige artwork van Tracy Lundren. Een straatbeeld bestaande uit ‘boekenhuizen’ (waarbij de achterkant van de cd daarmee ook de moeite is). Dan nog de muziek. Het album bestaat uit twee cd’s met in totaal achttien composities en ongeveer 100 minuten aan muziek. Dat is een hele zit, maar ik moet zeggen dat mastermind Vito ervoor heeft gezorgd dat het album geen enkel moment verveelt. Er zijn een aantal instrumentale composities te vinden, vijf in totaal, en hoewel ik niet altijd heel erg dol ben op instrumentale composities passen deze vijf heel mooi in het plaatje en zijn mooi verspreid op het album geplaatst.
Wanneer ik de twee aparte cd’s met elkaar vergelijk, bemerk ik dat ik een lichte voorkeur heb ontwikkeld voor cd nummer 1. Het lijkt iets krachtiger qua karakter te zijn dan cd nummer 2. Inside Out borduurt muzikaal verder op het instrumentale Ode To The Reflective Mind. Het is niet het stemgeluid van zanger Michele Guatitoli, maar het is de sfeer van de compositie die me sterk doet denken aan het gevoel dat ik altijd bij Geoff Tate heb. Daarbij is het heerlijke progressieve rock die je om de oren krijgt, waarbij het toetsenspel van Ezio Di Ieso nadrukkelijk de aandacht vraagt, terwijl de ritmesectie van drummer Alfonso Mocerino en bassist Giovanni Montesano de vaart er aardig in houdt.
Ieder huisje heeft zijn kruisje en wanneer ik de composities ga bezien vanuit het perspectief van het artwork woont er in Pulse een licht bluesy muzikant die al kabbelend sfeer weet te scheppen en de emoties golvend aan je aanbiedt. Het is een compositie met een sterk emotioneel karakter met enige beheerste uitspattingen in de zang.
Hoewel ik de eerste cd meer krachtig heb genoemd, komt waarschijnlijk door de veelzijdigheid in de composities zelf. Solitary Walk start namelijk vrij ingetogen waarin het drumwerk op de achtergrond toch sterk de aandacht weet te pakken. Heel subtiel wordt er gewerkt naar het moment dat Vito zijn gitaar laat vibreren tijdens deze muzikale wandeling. Het geheel bouwt zich dan ook langzaam op. Het sterke riffgeluid wordt mooi afgewisseld en Vito laat zich in de solo’s niet onbetuigd. Hij weet steeds de juiste tonen neer te zetten alvorens weer los te gaan in de riffs.
Ik heb Aria nu al tientallen keren gehoord en de band heeft ervoor gezorgd dat ik steeds weer in vervoering raak. Het is prachtig neergezet en heeft alle elementen van Geoff Tate en van And the Druid Turned To Stone (Ayreon) in zich. En dan heb ik het over het gevoel dat Aria mij geeft. Prachtig, prachtig en prachtig en een mooi rustpunt voordat Underground van start gaat. Meer uptempo en geheel volgens het progressieve boekje is het de opmaat naar The Geometry Of Nothing (dat ook als bonustrack op cd 2 te vinden is, maar dan met Zak Stevens). Het start subtiel met licht gitaarwerk en de zang van Michele. De gitaarsolo die het stokje overneemt is sterk. In alles weet Pentesilea Road de spanning in de basis op te zetten om daarna steeds verder aan te zwellen en de sfeer op te blazen met een kleine wending rond de vijf minuten. Het Mare Nostrum is de instrumentale break om met Worlds Apart de eerste cd in stijl af te sluiten. Een manier die alles in zich heeft en daarmee allround progressieve rock predikt. De sfeer wordt gezet door Ezio met zijn pianospel alvorens de rest van de band invalt en het stokje overneemt. Het is langzaam in tempo, maar enorm sterk in passie.
Wanneer we de hoek van de straat omgaan met het instrumentale The Other Corner lijken blues, symfonische rock en progressieve rock een huwelijk te zijn aangegaan. Licht complex ervaar ik The Other Corner als een waterval aan muziek waarbij Vito F. Mainolfi zijn solo’s verschillende maskers meegeeft alware het een progressief Venetiaans gemaskerd bal.
Shrine is dan weer rustiger. Ik moet bij de start denken aan Clocks van Coldplay maar daar houdt iedere vergelijking ook mee op. Shrine is rustig en gelijkmatig, maar dat wordt weer goed gemaakt met het meer krachtige Grave New World. Dit is wederom een compositie die je pakt, bij de strot grijpt en je gelukzalig meeneemt op de melodie en gitaarsolo. Via September Ghost (Pentesilea Road heeft iets met de herfst omdat de decemberregen later ook bezongen gaat worden) kom je uit bij Echo Of Silence en ik besef ondertussen dat het niet mogelijk is om alle ervaringen, alle gevoelsstadia en alle neurologische processen in woorden neer te zetten. Sonnets From The Drowsiness is veelzijdig, gevoelig, krachtig en lijkt in mij op te zwellen. Waren we eerder al bij Coldplay langs gegaan in deze straat. Bij Echo Of Silence kan het niet anders dan dat Vito bezoek heeft gekregen van George Michael toen hij Careless Whisper schreef.
De band laat met Remember, Now, A Relentless Elegy of Laziness, The River Bend en The Psysiopathology Of Every Day Dream horen dat ze weten hoe een progressief meesterwerk gemaakt kan worden. Sonnets From The Drowsiness kwam als een verrassing, maar is gaan groeien en na ettelijke luisterbeurten hoor ik nog altijd dingen die me niet eerder zijn opgevallen, worden de (klassieke) lagen in de composities steeds meer duidelijk en kan ik alleen maar concluderen dat dit album absoluut één van de beste album van dit jaar is.