Zwaar aangezette, massief slepende sludge, stoner en doom met psychedelische zijpaden. De totale sfeer kan soms bijna wat theatraal aandoen, door het melancholieke keyboardspel en naar prog neigende ritmische verrassinkjes. Vaak is de muziek na nadere analyse ook iets ingewikkelder dan je in eerste instantie vermoedt; iets wat in dit geval heel leuk uitpakt.
Opener Obey Capricorn komt met overtuiging binnen dreinen, waarna Phantom Castle Warning en Auto-Skull de zwaar slepende drive mooi voortzetten met verrassende melodieën van zang en keyboard; een soort prog-gehalte begint zich te openbaren. En dat doet het best lekker! Het kabbelende Relics gaat niet echt ergens heen, alhoewel, hoe het massieve gitaargeweld van het navolgende Night Grief daarna voor je neus neerdondert, is wel sfeerversterkend zullen we maar zeggen. De aanhoudende keyboard (bij een elpee zou je denken dat hij blijft hangen), vlak voor de mooie afronding, is misschien wel wat aan de erg lange kant.
De intro van Physical Witching doet me heel even aan Memories van onze eigen Earth & Fire denken, een pakkende hoge zanglijn volgt, over een meeslepende keyboardlijn, maar dan verdwijnt de stem zo nu en dan in effecten, waardoor het in mijn persoonlijke beleving iets minder binnenkomt. Dan zijn er opeens zes minuten verstreken als windgeluiden het nummer afsluiten; toch een kwestie van “time flies, when you’re having fun”? Afsluiter To Ultramegaphonum is zoals de titel al doet vermoeden, gewoon een massieve brok muzikaal beton, waarbij je halverwege moet uitkijken voor je boxen, als je voor het veel zachtere kabbelende tussenstuk de volumeknop omhoog hebt gedraaid; wanneer dit opeens weer teruggaat naar de loeiharde basisriff, is dat weer met volle (lompe) kracht! Deze mannen uit Ierland hebben weer een mooie plaat toegevoegd aan hun repertoire.