Vanavond richting EM2 Groningen. De weersverwachting is goed, niet te koud en droog. Weinig wind alhoewel er zeer (en dan zeg ik zeer) lokaal een kleine storm wordt voorspeld.

Stom toevallig net bij het EM2. Het is niet te voorspellen hoe dit zich zal ontwikkelen maar de tekenen zijn echter goed; Een Perfect Storm noem ik het. Inderdaad, het betreft een Groningse band die vanavond hun langverwachte Album No Air presenteert. Perfect Storm begon in 2016 met Gert-Jan Schurer als stuwende kracht . Samen met Ard Offers (keyboard),  David Klompmakers (bas) en Jesse Bosma (drums) werden wat  demo’s  opgenomen en werd de band vervolgens aangevuld met Adel Saflou als zanger en Hiske Oosterwijk als (achtergrond) zangeres die ook de meeste teksten schreef.

Het resultaat was het album No Air (2021) dat vooral in de Rockprog-scene internationaal goed ontvangen wordt  tot zelf Chili en Ecuador aan toe. De pandemie gooide echter roet in het eten voor een albumpresentatie.  Maar vanavond is het eindelijk zover en kan de band zich live presenteren.

Ging ik er vanuit dat de presentatie zich zou afspelen in de grote zaal, het wordt de kleine zaal (wist niet eens dat deze er was!). Een podium in een in soort kuil waar iedereen omheen kon staan. Dat werd fotografisch wat ingewikkeld maar het gaat immers om de presentatie. Best wel een leuke zaal en met een bezoekers aantal van ca. 120 mensen toch redelijk, gezellig druk.

Om iets voor 22.00 uur begint Perfect Storm, nadat eerst de Drentse band (Emmen) Seb Zukini met hun stuwende gitaarspel en harmonieuze zang het voorprogramma  verzorgen. Pure rock van de bovenste plank waar de energie vanaf spat. Een band om in de gaten te houden.

Hun eerste nummer The Search brengt  direct al de nodige stormkracht, veroorzaakt door de zang van Adel en het gitaarwerk van Gert-Jan. Afgewisseld door de zachte briesjes van Hiske om daarna direct in stormkracht verder toe te nemen. Dit gaat eigenlijk het hele optreden zo door. Minds Eye is een wat rustiger nummer dat in het begin mooi wordt gebracht. Beetje Funky maar later toch weer richting progrock. Een vrij ingewikkeld nummer, maar het past wel binnen het geheel. Dat geldt ook voor de titelsong van hun album. Het enigste nummer dat solo door Hiske wordt gezongen. En hoe! Het begin van een mooie piano intro, eindigend  in een stormachtige climax dat live erg goed wordt gebracht. Het is dan ook één van mijn favoriete nummers.

Alle zeven nummers van het album worden gespeeld en ofschoon ze gemiddeld zo’n  zeven minuten duren, verveelt het geen moment.  How It Ends is hun laatste nummer en tevens hun langste. Eén van de mooiste nummers waarbij nogmaals blijkt dat de zang tussen Adel en Hiske goed bij elkaar Passen met muziekkanten waarvan je kan horen dat ze goed op elkaar zijn ingespeeld.

Toen ik hun album voor het eerst hoorde was ik direct verkocht. Maar moest wel wennen aan de soms ingewikkelde arrangementen en overgangen van  ballads naar rock of funky en jazz. Maar het klopt wel  allemaal en wordt live uitstekend uitgevoerd. Visueel kon het misschien iets beter. Vooral bij No Air zag ik in mijn verbeelding al een groot scherm op de achtergrond met kalme luchten geprojecteerd dat langzaam overgaat in donkere, gitzwarte wolken waarna daarna de zon doorbreekt. Het zou wel passen bij hun muziek en live act. Maar dat terzijde. Het geluid is goed in balans maar het licht kon wel beter.

De storm bij het EM2 Groningen dooft na een uur, zonder schade en met een tevreden publiek. Het was een perfecte avond en kan rustig zeggen dat men vanavond  één van de betere bands heeft gezien  die Groningen rijk is. Voor degene die Perfect Storm live wil zien. Op 25 juni spelen ze op het midsummer progfestival in Valkenburg.