Als ik om iets over half tien binnenkom, is de café ruimte van Merleyn al behoorlijk vol. Toch aardig wat volk op de been op de doordeweekse avond, waaronder een aantal echte fans, die al bij binnenkomst rondlopen in T-shirts van Psychlona. Achter het gordijn naar de zaal is de soundcheck nog gaande.
Om tien uur zou het voorprogramma Kardeathian aanvangen volgens de planning, maar het gordijn blijft nog even dicht. Als na een paar minuten de overvolle café ruimte uit zijn voegen dreigt te barsten, verstommen de soundcheck geluiden en gaat het gordijn naar de zaal open. Hierbij knallen dan ook direct de eerste klanken van het voorprogramma van het podium.
Dit powertrio zet, zoals ook in hun info te lezen is, een solide muur van geluid neer. De band uit Dortmund speelt instrumentale stoner en is bescheiden in de podiumpresentatie. Een bijna schuchter “hallo” en de bandleden trekken zich volledig terug in hun muziek. Sommige stukken van nummers lijken in de thema’s van de baslijnen eigenlijk meer op een repeterende technische vingeroefening dan een daadwerkelijk aansprekende, lekkere baslijn, maar dat kan ook aan het zompige totaalgeluid gelegen hebben. Daarbij zal het vaak vrij ondefinieerbare gitaarspel ook niet geholpen hebben; mijn ogen zagen best leuke figuurtjes uitgevoerd op de gitaarhals, maar de details waren veelal niet echt hoorbaar in de zaal. Naast een paar keer een echt leuke break (zo lekker net na de tel) of een enkele daadwerkelijk aansprekende vette riff, is het soms ook te langdradig met een gebrek aan hypnotiserende flow en te vaak een herhaling van zetten. De eerdergenoemde bescheiden uitstraling en de sympathieke, oprecht ogende podiuminzet geeft de band wel een voordeel van twijfel; het geluid is beslist niet optimaal en wanneer je eerste album nog moet uitkomen (na deze zomer zal deze uitkomen, kunnen ze nog snel even melden, voordat ze het podium verlaten), dan zal er ook nog beslist gelegenheid tot groei zijn.
Even bij de merchandise kijken. Ik zie de eerste elpee Mojo Rising van Psychlona liggen; die zoek ik al jaren. Wanneer ik deze beet pak, zegt Scott (de drummer; nu zie ik het) dat dit alleen een lege hoes is. Daar hadden ze nog wat van over en die krijg je voor “aan de muur” als je het laatste album aanschaft. Da’s nou jammer! Dacht ik em eindelijk gescoord te hebben. Er zijn wel plannen voor vinyl heruitgaven trouwens, krijg ik te horen.
Een biertje later staat de band klaar op het podium en heeft er zin in! Gitarist Martin Wiseman slingert zijn lange dreads maar weer eens uit de weg (zoals hij dat nog heel vaak zal doen vanavond), zodat die niet in de weg zitten voor zijn smakelijk gitaarspel en het feest kan beginnen. Zanger/gitarist Phil Hey is misschien zowel als zanger als op gitaar geen enorme geweldenaar technisch gezien, maar hier staat wel iemand die je geloofd in alles wat hij zegt en doet; deze grondlegger van de band en frontman is heel erg overtuigend! De twee gitaren kunnen elkaar blindelings vinden en aanvullen; de fenomenale combinaties van het studiowerk zijn in het livespel mogelijk nog indrukwekkender. Ook hoe de slidepartijen door Martin tussentijds zo vloeiend worden ingepast is een lust voor het oor (en mooi om te zien en beleven). Deze gitarist had trouwens met zijn andere band Iron Rat vorig jaar ook een heel aardig album gebracht. De ritmesectie van drummer Scott Frankling (heerlijke fills en accenten!) en bassist Ian Buxton staat ook als een huis. Ook een ontwapenede presentie op het podium, dit tweetal, vooral de lichaamstaal tijdens de onderonsjes van Ian met Phil is erg vermakelijk, terwijl dan die behoorlijk complexe partijen gewoon voort-denderen.
Qua nummers wordt er een mooie dwarsdoorsnee van het repertoire gebracht; van traag, lomp en zwaar groovend, naar zowel opzwepend uptempo werk en heerlijk psychedelisch zwevende taferelen. Zowel een zware beuker als Down In The Valley van het debuutalbum, als spacerockend met Blast Off tot slepend en wringend met Topango van het nieuwste album, de band brengt het met passie en het publiek geniet met volle teugen. Toch vond ik persoonlijk die psychedelische flow-stukken, zo magistraal verweven met heftige passages voor de ultieme dynamiek, het allerlekkerst; er wordt gelukkig dan ook afgesloten met het geweldige Magic Carpet. Tijd voor een toegift was er schijnbaar jammer genoeg niet. Had van mij wel gemogen, maar ik zal de kwaliteit van de muziek vanavond maar boven de kwantiteit stellen.