Het Spaanse Savaged neemt ons mee terug naar de tachtigerjaren; klassieke heavy metal met een iets killig geluid en messcherpe riffs, een gedegen ritmesectie en vocalen uit het hogere strakke broeken segment. Als referentiekaders geven ze Judas Priest, Tokyo Blade, Riot en Dokken. Een heel snelle scan levert in ieder geval inderdaad dat traditionele tachtigerjaren metal gevoel op.
Met een zwak voor voorgenoemde legendarische bands, is dit toch zeker een poging waard. Inderdaad, vooral een stukje Tokyo Blade en Dokken zou ik wel een link mee kunnen bedenken. Misschien zou je bij momenten zelfs nog King Diamond of Helloween aan het lijstje toe kunnen voegen. Dit is netjes uitgevoerde tachtigerjaren heavy metal volgens het boekje, waarbij vaak iets van “ken ik dit ergens al van?” naar boven kan komen. Zelfs qua uiterlijk, aankleding en presentatie is dit een tripje terug in tijd; alle clichés komen voorbij, tot de poses en maniertjes toe (bekijk de videoclip hieronder maar). Zoals gezegd, kan het totaalgeluid ietwat kil overkomen, maar de productie heeft wel duidelijk het goedkoop-blikkerige van dit tijdperk kunnen vermijden; dit is een redelijk hedendaagse productie. Ook muzikaal lijkt alles helemaal te kloppen, met technisch behoorlijk hoogstaand spel van alle muzikanten (inclusief mooi samenspel van gitaren) en een zanger die van lekker gruizig tot heel hoog alle nootjes in zijn strot heeft. Toch erg jammer dat er voor mij persoonlijk, ook na meerdere draaibeurten, geen nummers bij zitten die me echt helemaal grijpen. Dit tweede album van de band is echter zeker een verdienstelijk werkstukje, waar veel liefhebbers van het genre zonder twijfel een luisterbeurt aan kunnen spenderen.