Onze zuiderburen van Sister May spieken vooral goed bij de industrial rock van Nine Inch Nails. Grootste probleem is dat het (nog) niet die kwaliteit heeft. Productioneel blijft het zeker achter. Bovendien weet de zang niet altijd te overtuigen. Zeker wanneer de tekst en de muziek erom vragen om de longen uit zijn lijf te moeten schreeuwen klinkt het behoorlijk iel en niet krachtig genoeg (uitzondering is er op Choke). VII wisselt mede daardoor net iets teveel van kwaliteit. Wanneer de band experimenteert met een meer EBM drumritme, zoals op opener The Burning, klinkt het best aanstekelijk. Het experimentele korte 700K is een opmaat naar het meer dreigende Shadows. In het meer fluisterende deel laat de zanger horen waar hij juist wel goed in is. Muzikaal gezien levert het middenstuk van de plaat met Choke, Echoes en het rustige Shattered Line misschien wel de sterkste nummers op. VII is overigens niet het aantal platen die Sister May heeft uitgebracht, maar het staat voor de kern van dit conceptalbum. Het getal 7 staat in alles centraal. Het gaat om zeven lagen, zeven perspectieven en zeven verhalen. Helaas zou het album nog geen zeven scoren, maar eerder neigen naar een zes. Een voldoende, maar gezien de concurrentie toch nog niet goed genoeg.