Het is alweer veertien jaar geleden dat Soen met het debuutalbum Cognitive op de proppen kwam. Toentertijd was ik nieuwsgierig wat de band zou kunnen bereiken. Ondertussen zijn we aanbeland bij het zevende album en is de muziek van Soen een belangrijke factor geworden in het genre. Van de oorspronkelijke bezetting zijn slechts drummer Martin Lopez en zanger Joel Ekelöf over, maar met Lars EnokAhlund en Cody Ford staat er al jaren een stabiele bezetting die kort geleden werd aangevuld met bassist Stefan Stenberg.
Het geluid op het zevende album Reliance wijkt Soen niet af van het vertrouwde pad dat zij al jaren betreden en dat is, voor mij, een voorrecht. Met de single Primal gaat de band sterk uit de startblokken. Primal gaat over het feit dat onze huidige maatschappij zo geregeerd lijkt te worden door frustratie, over de corruptie, de polarisatie en de beklemmende grip die de technologie op ons heeft. Dat heeft de band muzikaal sterk neergezet met krachtige riffs en een refrein dat sterk melodieus toch de snaar raakt die het moet raken. De groove is sterk en het stemgeluid van Joel is zoals vanouds warm, doch geregeld ook scherp en krachtig. Mercenary ligt muzikaal in het verlengde van Primal. Krachtig, groovend met veel contrast over de hele linie.
Dat contrast is voor mij een belangrijk factor bij Soen. Bij het beluisteren van de albums, maar zeker ook bij de live-optredens maakt dit contrast de muziek van Soen een fantastische luisterervaring. Het is kenmerkend voor Soen om kracht en emotie met elkaar te verbinden. Een kunst die het vijftal tot in de puntjes beheerst. Luisteren naar muziek van Soen is dan ook een ongekende muzikale achtbaan waarbij je al golvend de reis afmaakt en ondertussen geregeld kriebels in de buik krijgt. In Discordia is dat niet anders en ook Axis is daar geen uitzondering op. Zeker na de fijne gitaarsolo van Cody krijgt dat ingetogen karakter meer aandacht en pakt Joel de draad weer op.
Bij Huntress wijkt Soen ietwat van het vertrouwde pad af. Huntress is langzamer van aard. Daardoor komt de zang van Joel, ietwat ingetogen, heel mooi naar voren. De basis waar zijn zangmelodie op gebouwd is, is sterk en zijn licht breekbare stemgeluid geeft juist dat zware karakter een extra impuls. Ook hier blijkt de meerwaarde van Cody Ford. Hij weet met zijn gitaarsolo de kern van gevoel te vinden en uit te dragen in een mooi stuk muziek.
Met Unbound wordt de riffmachine weer op vol vermogen aangezet. Het start enigszins rustig, maar krijgt al gauw meer gewicht. Halverwege blijkt de invloed van strakke riffs, ingetogen gitaarspel en minimale zang wederom. Unbound eindigt rustig en is daarmee een mooi overgang naar het prachtige Indifferent. Een ballad van de mooiste soort. Het zijn hier Joel en Lars die de aandacht vragen en mogen ontvangen. De zang begeleid door toetsen creëert een innemende sfeer. De korte gitaarsolo halverwege kan alleen maar als een meerwaarde worden gezien.
Hoewel sommigen vinden dat de muziek van Soen veel op elkaar lijkt, zijn het de kleine accenten die iedere compositie weer uniek maken. Dat blijkt in Drifter. Het is altijd mooi om te zien/horen hoe Martin Lopez met zijn drumwerk prominent aanwezig kan zijn, maar er niet bang voor is om het karakter ook vorm te geven door juist minder of helemaal niet aanwezig te zijn. Dat is een gave die geheel ten dienste staat van de kwaliteit van de muziek.
Draconian is een compositie die mooi in het verlengde van het album is neergezet. Daarna sluit Vellichor het album in stijl af. Soen koos voor een meeslepende compositie waarbij duidelijk is dat het minimale maximaal benut kan worden. Alles ademt passie en met de ogen dicht en de oren wijd open, mag je mee verdrinken in de wereld van Soen. Meegaan op de golven van deze progressieve deining om daarna keihard weer terug te keren naar het begin met Primal.
Soen doet wat het moet doen. Het maakt een album barstensvol progressieve emotie die vertrouwd aanvoelt. Niet saai of herhalend, maar gewoon meer van het goede.
29 september zal Soen Nederland aandoen voor een concert. Je kunt ze live aanschouwen in Tivoli Vredenburg Utrecht en op 2 oktober in Trix in Antwerpen, België.