Blood and Honey zit vol met oriëntaalse muziek, psychedelica, pop en postpunk. De rustige en mooie stem van Laura Calado neemt je mee door de verschillende dimensies. Het titelnummer neemt je kalm mee op sleeptouw om tijdens het volgende El Saif te exploderen in een psychedelisch rocknummer met wat extra’s. Dat zit in kleine verwijzingen en aandacht voor andere muziekstromingen. Ashura bouwt daar vrolijk op voort. Vooral het drumritme zorgt voor positieve gedachten en de mystiek van bijvoorbeeld dansende derwisjen. Het nummer eindigt lekker rockend. Dat blijft zo bij het rustiger opgebouwde Mayura. Het furieuze deel wordt overgenomen door een passend a capella deel. Het lijkt een transitie naar een rustiger deel van de plaat waarin pop en shoegaze het overnemen van rock. Além klinkt al stukken toegankelijker, waarna Joy het vrolijke gevoel verder vasthoudt. De plaat eindigt met het bijna tien minuten durende The Gospel (according to Summer of Hate). Het is een langzaam opgebouwd nummer van rustig naar een meer gitaar georiënteerd deel. Een mooi en passend afscheid van een prima plaat van de Portugezen van Summer of Hate.