Eigenlijk valt L.I.F.T. onder precies dezelfde categorie als haar voorgangers. Het enthousiasme en de kwaliteit van de muzikanten spat er vanaf. Neal Morse, Mike Portnoy, Eric Gillette, Bill Hubauer en Randy George laten zich weer van hun beste kant horen. Voorganger Innocence & Danger was in tegenstelling tot de voorgangers geen conceptalbum. Dat (b)lijkt eenmalig, want L.I.F.T. is weer een album met een verhaal. Het gaat om iemand die op zoek is om ergens bij te horen dat groter is dan hijzelf. De godsdienstkaart van Neal zal daarin wel weer getrokken zijn, maar het ligt er deze keer niet dik bovenop. Hoewel Love Along met haar koortjes er gezien sfeer en boodschap heel dicht tegenaan schuurt. Feit blijft dat de band hoog scoort met kwalitatief hoogstaande muziek en uitstekend geschreven nummers. De (samen)zang zorgt voor extra dynamiek en de muzikale technische hoogstandjes vliegen je regelmatig om de oren. Altijd in dienst van het liedje en in lijn met de boodschap. Het is indrukwekkend dat de band een verhaal met zoveel diversiteit weet te brengen. Alles wat progressieve rock zo interessant maakt zit erin. Hoewel de band wisselt van lange nummers (tot meer dan elf minuten) en korte intermezzo’s (van iets meer dan een en twee minuten) is L.I.F.T. eigenlijk een lang nummer. Bijna alle nummers lopen in elkaar over. Dat het meer dan een uur en kwartier interessant blijft is een kunst op zich. Voor fans van NMB en progressieve rock is dit de volgende voltreffer. NMB levert met L.I.F.T. weer een uitstekende plaat.