There’s a new band in town. The Desolation Process werd opgericht door Mathieu van Stories From The Lost en Plagueland. Voorts zitten in de band nog muzikanten die spelen bij Growing Horns, Ka’Una, Promethean en Thurisaz. Ze brengen een mix van doom, sludge en black metal en eind vorig jaar brachten ze hun eerste track digitaal uit.
Voor hun try-out bij Dunk!Studios mocht Giant Wolf aantreden als support. Afgaand op hun Facebook-profiel kende die band een eerste leven van 2013 tot 2015 en een paar jaar terug werd de band dan nieuw leven ingeblazen met bandleden die hun sporen al verdienden bij onder meer Scrape, the RG’s, Hands of the Barmaid en Quails. Voor fans van Screaming Trees en Hüsker Dü zeggen ze zelf en dat is niet zo ver van de waarheid. Er komen een paar nummers langs met roots naar het tijdperk van de grunge en met de soms tweestemmige harmonische zang roept dat bij mij herinneringen op aan The Posies. Maar ze schurken bij Giant Wolf tegen nog meer genres aan: stoner en cosmic rock, prog, noiserock, 90’s indie, verre echo’s van postpunkritmes, … All things heavy, eigenlijk. Een leuk momentje is als een intro-stukje van een song onbedoeld opduikt als outro van de volgende track. Een foutje misschien, maar ik zou het zo in de set houden. Leuke band, die Giant Wolf.
Op basis van de samenstelling van The Desolation Process zou je kunnen spreken van wat ze in het Engels zo mooi een ‘supergroup’ noemen, maar die term is al lang in waarde gezakt sinds er in de Verenigde Staten elke week wel zo’n nieuwe band opstaat met leden en ex-leden van gerenommeerde bands, die dan doorgaans weinig potten breken in hun nieuwe bezetting. Met The Desolation Process schat ik het anders in. Ik weet niet of dit vijf vrienden zijn die bijvoorbeeld ook samen gezellig samen een biertje gaan drinken, maar muzikaal hebben ze de puzzel mooi gelegd. Er zit in deze band heel wat talent, ervaring en ambitie bij elkaar, op een manier dat ze elkaar versterken en dat het geheel meer is dan de som van de individuen. Het blijft voor mij wel de vraag of deze samenstelling stand zal houden als de plicht roept bij elke oorspronkelijke band, maar daar bestaan vermoedelijk oplossingen voor die hopelijk al zijn doorgepraat.
Het optreden in Zottegem was een try-out voor een reeks van concerten in het Vlaamse clubcircuit. Van enige nervositeit was evenwel weinig te merken, van vertrouwen des te meer. The Desolation Process heeft blijkbaar lang in het repetitiehok doorgebracht, want de nummers werden gebracht met een strakheid die zelfs vele al lang bestaande bands in de schaduw zet. Slechts een enkele keer keken twee bandleden elkaar met een bedenkelijke blik aan, voor wat ik vermoed dat een foutje zou kunnen zijn. Maar omdat niemand in het publiek de nummers al kent, maakte dat verder geen bal uit. Het is overigens niet op de correctheid dat het publiek zijn oordeel velt, maar op de beleving.
Beleving was er genoeg. In zijn mix van blackened doom en postmetal speelt The Desolation Process met de intensiteit en het vasthouden van emoties. Muzikaal was dit een topavond. In de songkeuze werd netjes opgebouwd naar een zinderende finale. De vocalen zaten – naar mijn idee – soms wat ver naar achter in het totaalgeluid en ik mag hopen dat er voor volgende concerten inzake omkadering wat meer mogelijk is dan heel veel rook en een paar rode spots op de grond. Maar toegegeven, zelfs die beperkte middelen droegen bij tot de beleving.
Too Late To Be Remembered, de enige al (digitaal) uitgebrachte track, werd als derde gebracht. Andere hoogtepunten in de set waren voor mij My Shadow Was The Last To Go en Bloodlung Ritual.
The Desolation Process start zijn veroveringstocht door Vlaanderen en de wereld op een punt waar andere beginnende bands vaak lang naartoe moeten werken. Hun debuutalbum zal vast en zeker een kandidaat worden voor de eindejaarslijstjes. Dat kunnen we in januari al bevestigen.
https://thedesolationprocess.bandcamp.com/track/too-late-to-be-remembered-demo