The Grave Brothers, uit België, bestaan reeds twaalf jaar en zijn nu pas toe aan hun eerste volledige album. Dat debuut werd voor de eenvoud ook gewoon The Grave Brothers gedoopt.

Er waren al wel eerder een split-album met Adios Pantalones in 2013 (Clash Of The Primitives) en een EP in 2009, maar voor het overige moesten de fans het stellen met de live-shows. Dat er zo weinig studio-materiaal is van een band met een puike reputatie heeft er mee te maken dat de bandleden tegelijk in tal van andere populaire bands spelen, zoals Diablo Blvd, Fifty Foot Combo, Demented Scumcats en Speedball Jr.

De muziek van The Grave Brothers laat zich nog het beste omschrijven als cowpunkabilly. Het cow(boy)-element komt daarbij van de op alle tracks aanwezige banjo van Tijl Van Buuren die nu eens melodie en dan weer leads of solo’s mag spelen. Die banjo zit dus echt wel in het DNA van de band. Ook in het DNA, of in het bloed, van deze Belgen zit/stroomt heel wat bier. Daarvan getuigen stoere drinkliederen als Drunk en Blood, Beer & Fire. Psychobilly is ook nooit echt ver af (Death Is A Gift en The Crow Road) en de resterende witte vlakken worden ingeschilderd met punk, garage, bluegrass en rockabilly.

Deze Gents-Antwerpse band is heel zorgvuldig tewerk gegaan voor dit album. Het lange wachten is niet tevergeefs geweest. Het geluid klinkt op elk moment perfect, elk instrument zit op de juiste plek in de mix en elke track heeft inzake songopbouw en lyrics meer dan voldoende vlees aan het been. Hoogtepunten daarin zijn Snake Struck, Penny, Under Locks Key en From The Hills Up North. Er worden ook twee covers gebracht. De Grave Brothers’ versie van This Drinking Will Kill Me van Dwight Yoakam is inzake sfeerzetting één van de sterkhouders van het album. Hun versie van Mother Of Earth van The Gun Club is eveneens raak gekozen.

Fans van Peter Pan Speedrock of Dirt A Gogo zullen dit zeker weten te smaken, maar dit album is zo sterk dat het ook te genieten is voor wie doorgaans een hekel heeft aan bluegrass of psycho/rockabilly.