Met gevaar voor eigen leven baanden we ons door de jeugd van het Introfestival naar één van onze favoriete venues, Hall of Fame, om daar andere jeugd aan het werk te zien. De moshpit is daar vast minder gevaarlijk dan de fietsende studenten in de spoortunnel.
Death Sells is maar iets ouder dan de studenten, en zeker ouder dan de headliners. Toch hebben ze middels een reeks aan succesvolle optredens zich al redelijk in de kijker weten te spelen. Zo staan ze dit jaar ook in de Popronde. Wat deze band zo succesvol maakt, zien we ook deze avond weer. Emma Smits en Mees Weterings zijn met hun solide baspartijen en drums de steady basis van de band. Daar komen de noisy gitaarpartijen van Jeff Maimon die van Pixies naar Refused gaan bovenop. En dan is daar natuurlijk zangeres Michaela Nitsotoli. Een sympathiekere versie van Hole’s Courtney Love. Alsof ze bezeten is door de geest van de krachtigste vrouwen van feministische rockbands als L7, Babes In Toyland en Bikini Kill bezingt ze de demonen waar zij, en veel andere vrouwen mee moeten dealen. Soms fluisterend, dan weer op haar knieën schreeuwend maakt ze op iedereen grote indruk. Voeg daarbij de energieke bewegingen en vocale ondersteuning van Jeff aan toe en je hebt een opwindende set die snel genoeg overslaat op het publiek. Een moshpit ontstaat dan ook waarbij fans van de headliner zich mengen met hechte Death Sells fans.
De carrière van The Linda Linda’s ging snel. Toen hun Bikini Kill cover werd opgemerkt door bandlid Kathleen Hannah kreeg ook filmmaker Amy Poehler er lucht van. Het resultaat? Een plekje in de film Moxie. Toen daarop ook nog een, tijdens de COVID-periode, viral gaande video van Racist, Sexist Boy volgde was hun kostje gekocht. De uit Amerikaanse Aziaten bestaande tieners werden het boegbeeld van de toekomst van punkrock.
De zaal uitverkopen is ze niet gelukt, maar het is lekker druk met punkrockers van werkelijke alle leeftijden. Mooi om te zien dat de oudere punkrockers deze band serieus nemen én jonge mensen punkrock nog omarmen. En punkrock is deze band, niet in de laatste plaats door de juiste inborst: anti-racist, anti-seksist, anti-genocide. Dat wordt duidelijk uitgedragen door vocalist/bassist/stuiterbal Eloise Wong.
De setlijst is lekker energiek. Van rauwere, meer in-your-face nummers als het eerder genoemde Racist, Sexist Boy en No Obligation, tot immens catchy songs als All In My Head en The News (Re: The Linda Lindas). The Linda Linda’s houden van dansen zeggen ze, en het publiek wordt daar effectief toe aangespoord. Het is ook bijna onmogelijk stil te blijven staan, al was het maar door het aanstekelijke plezier van de band zelf. Ze komen ook ontzettend sympathiek over met hun bedankjes aan de crew van Hall of Fame en Death Sells. Er zit iets eerlijks, wat knulligs bijna, aan de podiumpraatjes die je de band in je hart doet sluiten. En zoals het een echte punkrockband betaamt, staan ze na de show allemaal bij de merch om met alle fans op de foto te gaan. De toekomst van punkrock is veilig. Op én voor het podium.