Afgelopen oktober bracht het Leidse Epistulum een uitstekend album af binnen het deathmetalgenre en laat horen dat dit genre ook in Nederland springlevend is. We schreven over het album het volgende:
“Ik ben dik onder de indruk van Cantiga Psychotica. Het is vooral de ruwe deathmetal die vermengd is met het vaak spitse syntehesizergeluid wat me aanspreekt. Daarbij past Thijs zich zangtechnisch steeds aan aan het karakter van de compositie en laat horen dat hij zeer veelzijdig is in zijn stemgebruik. Misschien is de muziek van Epistulum niet zozeer gangbaar, maar wel enorm interessant en vol karakter.”
Het werd tijd om oprichter Thijs Rondeltap wat vragen voor te leggen.
Jij, Thijs, bent begonnen als solo-artiest. In hoeverre lukte het je om muziek uit te kunnen brengen?
Toen ik in 2018 onze self-titled EP uitbracht had ik zelf nog geen weet of want van online promotie. Ik had wel wat online geknald op het internet via CDbaby voor streaming distributie maar ik was toen voor de rest nog wat ingetogen gezien ik destijds een iets terughoudender karakter had. Tegenwoordig gaat dat gelukkig wel wat soepeler. Ben lekker op dreef met Mike de Coene (Hardlife Promotion) zoals je weet en ik haal er tegenwoordig ook wat meer plezier uit om via de diverse platformen op sociale media contact op te nemen met de scene. Door de jaren heen ben ik het meer als een kunst gaan zien in plaats van weer maar een middel om een bepaald doel te behalen, dus dat is feestelijk!
Als solo-artiest heb je natuurlijk een rijke muzikale geschiedenis. Waar liggen jouw muzikale ‘roots’?
Mijn muzikale wortels liggen voornamelijk in de soul en classic rock. Artiesten als Jamiroquai, Simply Red, Lenny Kravitz, Deep Purple staan in mijn kern gekerfd en hebben altijd een achtergrond van rijke inspiratie gegeven naast mijn metal-avonturen. Op een gegeven moment had ik rondom mijn twaalfde de realisatie dat het allemaal harder moest. Toen kwam ik Slipknot, At The Gates, Amon Amarth en vele andere bands tegen waar de haren in mijn nek overeind van gingen staan. Zo door de jaren heen heb ik leren luisteren naar muziek vanuit een oogpunt van intentie en hoe sterk deze doorbloedt in de luisterervaring. Wat mij betreft mogen we ons allemaal wel blootleggen aan muziek die ons op een bepaalde manier doet breken. Nieuwe kunst, nieuw perspectief, de horizon verder verkennen. Tevens ook de zeitgeist van hoe ik muziek componeren benader.
In welke fase besloot je dat Epistulum een band zou moeten worden?
Vlak na de coronacrisis. Disuse, de grindcore band waar ik daarvoor in zat als gitarist, was al zo’n beetje klaar maar ik wilde doorgaan met optreden en in bandcontext samen met anderen iets creëren. Nu had ik al Epistulum lopen omdat ik gewoon hardere muziek MOEST maken met toetsen erin naast de grindcore waar ik mijzelf in verloren had destijds. De nummers op het EP konden ook zeker die eer dragen, vond ik. Er moest gewoon wat meer bij komen kijken. Dus ik ging alweer aan de volgende (FROM THE DEAD MASSES) en deze was voordat de band compleet af was met baspartijen van onze Justus en gitaar van Jeroen. Disuse was tegen die tijd ook alweer op, dus ik kon gelukkig gelijk doorpakken! Ik heb de twee J’s op bas en leadgitaar benaderd via Facebook en weer via hen Ramón (drums) en Billy (ritmegitaar), later vervangen door Jeremy, binnen kunnen halen.
Wat kun je de lezer meer vertellen over de band?
Epistulum is een band waarmee ik en de gasten de luisteraar kennis wil laten maken met hun primordiale roots. We leven in een tijdperk van burn-outs, bore-outs en weet ik het wat met stress-gerelateerde problemen, dus wil ik de fans ook meenemen in een trip van ruwe, harmonische kracht waarbij ze ontdekken dat ze meer zijn dan hun problemen. Je moet in het leven niet bang zijn om jezelf te laten zien vind ik, hoe haaks dat ook mag staan op de mening van anderen. Natuurlijk, er zijn grenzen, maar je gaat me niet vertellen dat een mens maar een wandelend zooitje kopzorgen is. Als je het leven puur an sich gaat bekijken kom je er achter dat er geen grenzen zijn met waar je je aan zou moeten houden met betrekking tot wie je bent, tot op het punt dat je jezelf of anderen ermee zou schaden. Wij doen dat door middel van nachtmerries te schetsen in de vorm van met mythos-geladen teksten met daarin brute commentaren die je in het leven trotseren mag. Sowieso moet je als mens boven je nachtmerries kunnen staan. Dat alleen al is een vrijheid wat het leven de moeite waard maakt. Zelf (leren) je slingers op te hangen; vitaliteit!
In hoeverre is de inbreng van de overige bandleden van invloed op de muziek op het album?
De jongens en ik hebben een mooie verhouding waarin zij de vrijheid krijgen riffs en/of nummers in te brengen en ik als “grand filter” de boel mag Epistulumizeren, laat ik het zo zeggen. En dat is geniaal want het beste breng je toch voort als je met anderen iets samenschrijft. Je hebt meer in je sound, want meer handen hebben daaraan meegewerkt en je hebt gelijk ook een derde partij die wat in kan brengen over of wat je schrijft aanslaat ja of te nee. Soms komt er dan een riff van de ritmegitarist binnen, al dan wel niet een half nummer geschreven door de lead gitarist en dan werken we dat uit tot de saus die onze sound is. Prettige samenwerking!
Je fungeert met Epistulum binnen het deathmetalgenre, maar er zijn ook elementen uit andere genres verwerkt. Waar komen de invloeden vandaan?
Over het algemeen, 80’s progrock, fusion en jazz. Evenals de al eerder genoemde invloeden. Ik ben een enorme fan van Rush, een van mijn favoriete bands aller tijden en naar mijn opinie een van de sterkste bands die in de latere fase van hun carrière besloten met (modulaire) synthesizers te werken. Zij zetten zo’n bak met vibes neer met hun latere albums Moving Pictures en Signals dat ik dat moeilijk kan negeren als componist. Verder ben ik groot fan van de vroegere Genesis- en Yes-platen en fusion artiesten als Allan Holdsworth, Frank Zappa, Pat Metheny, noem het maar op.
De diversiteit aan invloeden zou bijna oneindig kunnen zijn. Zijn er ook grenzen aan het gebruik van andere genres. Oftewel zijn er muziekinvloeden die je niet zou aanwenden?
Zeker weten! Een groot goed voor de creatieve geest. Ruimte is immers belangrijk als je iets wilt schrijven dat op de lange termijn ook betekenis draagt voor jezelf. Dan sta je ook altijd achter je eigen materiaal en laat je jezelf ook weer keer op keer in die kracht los. Om dat te kunnen creëeren voor jezelf moet je waakzaam zijn dat je niet gaat toegeven aan conventies. En conventies zijn niet per definitie slecht, zeker niet, als je er goed gebruik van maakt brengt het vooralsnog de moshpit aan de gang. Voor mij persoonlijk is dat echter niet waar de intensiteit ligt. Dezelfde vier akkoorden die je al in zoveel pop- rock- en ook metalnummers hoort zou ik zelf vermijden, onder andere. Bands als Alestorm of Electric Callboy worden vanuit mijn kant niet meegenomen als invloed, hoewel die ook hun respect verdienen in het kader van wat zij doen. Als je conventies wilt toepassen in je muziek, maak het intenser, maak het tergend, maak het zo dat de luisteraar er op compositioneel vlak niet omheen kan, maar da’s verder een persoonlijk advies.
Je hebt met Epistulum de singles Black Lotus Cannibal en Voidwalker uitgebracht. Hoe kwam je erbij om juist deze twee composities hiervoor te kiezen?
De melodische hooks in de nummers en de intensie die ze tekstgewijs zetten. De thema’s die terugkomen in de nummers geven ook een mooie weerspiegeling van het verdiepen in Oosterse filosofie en mythologie op de rest van het album, waarin het bestaan in essentie de eindeloze doorstroom van de Brahman of Atman (hoogste staat van zijn in het Hindoeisme) is. Gezien de teksten op het album een onderliggende hint hebben van meditatieve geuren en kleuren vond ik dat dus ook passend om in death-metal context voort te brengen. Black Lotus en Voidwalker zijn wat dat betreft de beste keuzes geweest/
Met Cantiga Psychotica zet je een tweede album op de markt. Hoe moeilijk is het om een voet aan de grond te krijgen in de ‘metalwereld’?
We hebben op het moment een samenwerking lopen met Mike de Coene van Hard Life Promotion. Hij is ons daarin enorm behulpzaam en geeft ook goede tips met hoe je goede promo kan oppikken. Zeer dankbaar, want het maakt het leven op deze manier toch wat makkelijker. Wij houden ons verder bezig met de creatie van online content en dat verloopt ook soepel en we krijgen veel positieve reacties. Je hebt meer aan kennissen dan aan kennis, laat ik het zo samenvatten. Als je daar de focus op legt wordt het al minder moeilijk allemaal. Creëer enthousiasme over wat je doet, en dan wordt het al helemaal een positieve ervaring om het te mogen doen.
Ik begreep (uit mijn hele korte studie) dat Cantiga een lied betreft waarin veelal de liefde of de religie centraal staat. Daar heb je de term psychotica aan gekoppeld. Wat is de idee achter deze titel?
Ik wilde een album schrijven over hoe extremistisch denken leidt tot krankzinnigheid en hoe we ons in dat soort sferen kunnen vormen tot helderder denken. Zij het politiek, religieus of puur ideologisch, we zijn ondergeworpen aan datgene wat wij willen zijn in het leven. Met dit album wilde ik voor mijzelf en de luisteraar afstand creëren tussen onze neiging tot egocentrisch denken of verheerlijken en een diepere laag van onszelf meer het woord te laten doen. Dit heb ik uiteindelijk zelf gedaan door kernprincipes zoals moraliteit, waarheid, de zoektocht naar vrede allemaal in een malevolente, psychotische manier te omvatten. Zo hebben we in Black Lotus Cannibal teksten over hoe een guru-archetype stukken van zichzelf afsnijdt om een staat van verlichting te bereiken als kritiek om geen ideaalbeelden na te streven, maar juist te leren accepteren wat je nu bent. Ik vind het vet om op die manier ook mensen een brute maar krachtige les mee te kunnen geven; niet dat er geen ruimte kan zijn voor nuances, maar juist dat je de ruimte ervoor kan cultiveren en je soms een opdonder nodig hebt om je aan te zetten! Dat is geeft immers vitaliteit en frisheid in het leven is mijn observatie reeds!