The Reticent is het geesteskind van Chris Hathcock. Afgelopen november bracht, met behulp van gitarist James Nelson en bassist Paul McBride, het album please uit. Centraal op het album staan diverse vormen van geestelijke gezondheid. Hij maakt zich zorgen en terecht want depressie, zelfmoord en insomnia zijn aan de orde van de dag, maar we willen het als maatschappij vaak niet zien of wuiven het weg.
Chris vraagt met het album please voor begrip en betrokkenheid en doet dat door middel van gesproken tekst, maar vooral met veel muziek.
Het start met de Intake waarin zelfmoordcijfers het probleem duidelijk maken. Het loopt als vanzelf over in The Concealment (Those Who Don’t Want To Wake). Op een sterke progressieve basis gestoeld krijgt de luisteraar het mooi voor zijn kiezen. Ergens start het met een stonerkarakter, maar al gauw loopt de muzikale reis van Chris over in progressieve metal zoals we dat van Opeth kennen. Daar ligt gaandeweg het album ook de sterkste vergelijking.
Voor The Night River (Those Who Can’t Rest) gebruikt Chris het thema van slapeloosheid. Over het algemeen ligt er niet heel veel variatie in de compositie, maar het raakt je wel en de onvermijdelijke gedachten die je ’s nachts wakker houden, krijgen vorm in gefluister in de refreinen. Hier zou je wat rust kunnen verwachten, maar uiteindelijk staat uitputting op het punt van invallen.
Na de intake volgt de eerste diagnose, gevolgd door The Bed Of Wasps (Those Consumed With Panic). Angst is een slechte raadgever en dat is hier ingebed in een sterke death- / blackmetalcompositie. Het is heftig en het zenuwslopende gitaarspel geeft je een idee van de machteloosheid van diegene die gebukt gaan onder diverse vormen van angsten. De omgeving reageert in The Scorn (Those Who Don’t Understand). Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg zijn van die dooddoeneruitspraken van mensen die alles willen bagatelliseren. Hier komt de vergelijking met Opeth muzikaal weer sterk naar voren. In arrangementen, in clean vocals, in de grunts en de muzikale wendingen waardoor je uiterst gespitst blijft luisteren. Leuk is de meer gangbare groove die na drie minuten ingezet wordt om na vier minuten toch weer een andere kant op te gaan. The Reticent heeft in acht minuten de tijd om je continu op het verkeerde muzikale been te zetten. Het is een indrukwekkend stuk muziek met veel wendingen, variatie en geregeld wat stukken met geordende chaos.
Diagnose 2 is de voorbode voor The Riptide (Those Without Hope). Hoewel het drumwerk tot dusver indrukwekkend genoemd kan worden, is het juist de drum die hier de grote afwezige is. Chris probeert hier met de muzikale invulling het gevoel neer te zetten van depressie. Een gevoel alsof je continu onder water wordt geduwd waarin de geluiden worden vervormd. Steeds weet je weer boven water te komen totdat je gevoelsmatig weer onder water wordt getrokken. The Riptide is een uiterst fragiele compositie met een enorme brok emotie.
Het album begon met zelfmoordcijfers en The Chance (Those Who Let Go) geeft hier een vervolg aan. Velen willen niet echt dood, maar dood lijkt de enige uitweg om de pijn, de kwelling, het onbehagen te laten stoppen. Ergens is het een innemende compositie waarin je je positief zou kunnen wentelen. Een groot gedeelte is daarbij minimalistisch neergezet. Slechts wat klanken bieden je misschien een moment van reflectie, van bezinning.
Uiteindelijk word je ‘ontslagen’ en mag je het verder zelf uitzoeken. Stukken uit The Concealment en Intake komen terug. Verder zijn er stukken tekst van psychologen te vinden aan het eind.
Please is een ingrijpend album. Allereerst tekstueel is het een fikse dreun in je gezicht. Veel bands zingen over geestelijke gezondheid en de problemen die hierbij meekomen, maar The Reticent raakt je precies daar waar je geraakt moet worden. Muzikaal weet Chris de juiste noten, tonen en melodieën te gebruiken om de boodschap muzikaal te ondersteunen. Liefhebbers van Opeth kunnen hierbij hun hart ophalen. Een bijzonder heavy album op verschillende fronten.