What the hell! Dit optreden is veel beter dan vooraf gedacht. Met angst en beven zagen we vooral de hese stem van frontman Kory Clarke tegemoet. Kory is echter opvallend goed bij stem. Waar hij de energie en kracht nog steeds vandaan haalt is mij een raadsel. Zeker als je zijn stem, zoals op de laatste Warrior Soul platen, hoort dan verwacht je iemand die heser dan hees klinkt. Tot mijn verrassing klinkt hij inderdaad hees en schreeuwerig, maar wel zoals het hoort. Op de toppen van zijn kunnen. Zoals we vroeger van hem gewend zijn.
Wat betreft setlist waren de verwachtingen juist wel erg hoog. De band heeft al aangekondigd dat vooral Drugs, God & The New Republic aandacht zal krijgen. Dit album uit 1991 is een van de beste albums van Warrior Soul. Het album dat nu zijn vijfentwintigste verjaardag viert past naadloos bij de andere releases uit hun hoogtijdagen. De band speelt de genoemde plaat vanavond niet integraal. We krijgen namelijk een uitgebalanceerde, heftige en uitstekend gespeelde best off set uit de beginjaren voorgeschoteld.
Met Kory kronkelend, schreeuwend, zingend en genietend op het podium levert dit een uitstekende avond op. Ook muzikaal weet de band te overtuigen. De gitaarriffs rollen over het in redelijke getale aanwezige publiek heen. De strak gespeelde bas en drums klinken dreigend en swingend tegelijk. Het zorgt voor een perfecte punk metal atmosfeer. De symbiose tussen band en publiek levert een dynamisch geheel op. Probeer namelijk maar eens stil te staan of niet mee te schreeuwen op klasbak nummers als Downtown, Cargos of Doom, The Party, Shock Um Down, Jump for Joy, Rocket 88, Hero, Love Destruction, We Cry Out en Punk & Belligerent. Dat zelfs de ode aan The Losers voorbij komt maakt de avond helemaal compleet. Wanneer I See The Ruins, In Conclusion en The Wasteland de achttien nummers durende set afsluiten staan we nog even gebiologeerd na te genieten. Dit was in alles een optreden die doet herinneren aan die goede oude tijd van de band. Met recht een avond die elke rechtgeaarde Warrior Soul fan, zeker van hun beginjaren, mee had moeten maken.
Voorprogramma Soulbreed maakt helaas minder indruk. Deels komt dit door technische gebreken. Het geluid staat niet bepaald in balans. Het duurt best lang voordat dit beter wordt. Vooral het gitaargeluid laat het afweten. Wanneer dit verholpen is blijkt dat de band onvoldoende body heeft om te imponeren. Het klinkt leuk, soms poppy en een enkele keer zelfs aanstekelijk. Als opwarmertje prima, maar om echt te overtuigen is er meer nodig.