Op dinsdag 31 januari 2017 stuurde ik een mail naar vacature@rockportaal.nl omdat ik heel graag muziekjournalist wil worden. Mijn verwachtingen waren niet al te hoog: het was immers meer dan een half jaar geleden dat ik een cursus Popjournalistiek met succes had afgesloten en in die tijd had ik maar weinig stukjes geschreven. Allemaal kanttekeningen die ik weggooide op donderdag 2 februari toen hoofdredacteur Maurice een mail stuurde met het nieuws dat ik was aangenomen en dat ik direct kon beginnen met schrijven. Ik was (en ben nog steeds) zo blij en dankbaar dat Rockportaal mij deze kans heeft gegeven.

2017 was een jaar vol wendingen. Het begon op 1 januari 2017 om 00:00 uur met mijn zoontje Ayden die voor het eerst vuurwerk zag, veilig vanachter het slaapkamerraam. Het kind keek zijn blauwe ogen uit en schrok van geen enkele knal. Diezelfde dag overleed mijn oma, één van de liefste, meest eigenwijze maar o zo grappige oma’s die ik heb gekend. Terwijl dit alles plaatsvond zat ik er qua werk doorheen. Na acht jaar bij dezelfde werkgever te hebben gewerkt en na vijf jaar hetzelfde werk te hebben gedaan, werd ik overspannen en belandde ik eerst thuis en daarna bij de psycholoog op de bank. Niets hielp, niets maakte me vrolijk (het schrijven ging zelfs een tijdje niet). Er moest iets gebeuren en na veel gepraat, groepstherapie en juridisch getouwtrek besefte ik wat de beste optie was: iets anders doen. Dus nam ik na acht jaar afscheid van mijn collega’s en dook ik het diepe in(de WW haha). Ik ben blij dat dit jaar voorbij is, maar eigenlijk slaat dat nergens op. De tijd tikt gewoon door, dus die ‘schone lei’ is alleen maar een psychologische placebo: die lei is net zo vies en smerig als de huidige Amerikaanse politiek en zijn president.

Als we het hebben over leuke muziekdingen in 2017 dan kan ik maar één ding noemen: Graspop Metal Meeting. Ik zag Emperor, Sepultura, Kvelertak, Devin Townsend Project en Mastodon spelen. Ik schreeuwde mee met Ratamahatta, I Am The Black Wizards en Higher en meteen wist ik weer waarom metal zo leuk is: het verbroedert. Er zijn veel genres die ik leuk vind maar bij een metalconcert heb ik altijd het gevoel alsof ik thuiskom na een lange reis. Een mooie herinnering die niet snel vergeten zal worden.

Er is ook veel mooie muziek uitgekomen dit jaar. De genres die mij het meest interesseren: postrock (Godspeed You! Black Emperor, My Sleeping Karma), hardcore (18 Miles, Sharptooth, Vein, Incendiary), en doom/sludge metal (King Woman, Primitive Man). Ik ben onder andere tot de conclusie gekomen dat post metal echt niet mijn ding is, dat Humo veel beter muziek recenseert dan Oor (door een recensie in Humo ontdekte ik de plaat Drunk van Thundercat) en dat er echt wel talentvolle muziek wordt gemaakt in Nederland (Rectum Raiders, Bartek, Apotelesma, Depths Of Kronos, Maple, 18 Miles). So without furter ado, hierbij mijn top 10 lijstje voor 2017:

1:   Pale Seas – Stargazing For Beginners

2:   Power Trip – Nightmare Logic

3:   Thundercat – Drunk

4:   The Dayoffs – The Dayoffs

5:   Sharptooth – Clever Girl

6:   Godspeed You! Black Emperor – Luciferian Towers

7:   Big|Brave – Ardor

8:   18 Miles – The Grey/Revive

9:   Apotelesma – Timewrought Kings

10: Makaya McCraven – Highly Rare

In het aankomende jaar kijk ik vooral uit naar de geboorte van mijn tweede kind. Mijn vrouw is uitgerekend op 17 januari 2018 en ik ben heel benieuwd of het net zo’n relaxed kind wordt als Ayden. Ook ga ik op zoek naar een baan; het is overduidelijk dat mijn passie bij het schrijven over muziek ligt, maar moet het een hobby blijven of kan het mijn werk worden? Een leuk intern discussiepunt voor mezelf, daar ga ik jullie niet mee lastigvallen. Tot die tijd blijf ik gewoon schrijven. Nee ik blijf altijd schrijven.

\m/Peace in, Peace out\m/

Pim Latuny