Als ik de kelder van Dynamo op deze dinsdagavond betreed wordt al snel duidelijk dat vanavond geen standaard band op het podium staat: het publiek bestaat uit een mengelmoes van cosplay horror figuren, veelal in zwart gekleed en met macabere make-up op. Een extreem publiek duidt op een extreme podium act, en ik ben benieuwd wat ik vanavond mee ga maken. Want de headliner is eigenlijk totaal onbekend voor me. Mijn motto voor vanavond zoals zo vaak: surprise me!

Opwarmer van vanavond is het Eindhovense White Boy Wasted, die ik al vaker live gezien heb en die een stevige pot rock ’n roll maken in de stijl van Peter Pan Speedrock. Als vanouds staan Sid, Alex en Ian alles te geven op het podium, maar hoe vervreemdend is het om te zien dat de enige beweging in het publiek het geknipper met de ogen is. Ondanks het gedrang op de eerste rij om maar een zo goed mogelijk plekje te hebben lijkt het alsof de band voor een zaal etalagepoppen staat te spelen. Stoïcijnser heb ik een publiek nog nooit meegemaakt. Wat me zeker verbaasd bij zo’n opener. Aan het drietal ligt het echt niet, ik vermoed dat het publiek vanavond gewoon alleen maa voor de headliner komt, iets wat ik vaker bij excentrieke optredens meegemaakt heb…

Tijdens de ombouw van het podium voor de band rondom Wednesday 13 frontman Joseph Poole neemt de bevolkingsdichtheid vooraan alleen nog maar verder toe. Terwijl het podium volgezet wordt met extra verhogingen en macabere verlichting neemt het publiek steeds meer een gespannen houding aan als de aanvang van de set nadert…

Wat er gebeurt als de horrorglamrockers opkomen, is een totale ommekeer van de avond. Het versteende stilstaan verandert in een onophoudelijke massa van vuisten in de lucht en teksten die van voren tot achteren meegezongen worden. Deze eenheid zorgt voor een bijzonder gemoedelijke sfeer die vanaf het podium loeistrak met de nodige decibellen continu van energie voorzien wordt..

Zoals eerder aangekaart: Wednesday 13 is voor mij een onbekende band. Toch is frontman Joseph allesbehalve een onbekende met roots in The Murderdolls, Frankenstein Drag Queens from Planet 13, Gunfire 76 en Bourbon Crow. Het horror glamrock genre is oververtegenwoordigd in een show die gehuld wordt in een macabere verlichting en letterlijk vaag gehouden wordt in een overdosis rook. Ik herkende geen enkel nummer en heb zeker geen songtekst mee kunnen zingen. Echter kan ik wel genieten van bands als Alice Cooper, Marilyn Manson, Rob Zomgie en The Cramps, en het zal dan ook geen verassing zijn dat ik vanavond aangenaam verrast weer huiswaarts keer.