Na deze band verschillende keren livve te hebben gezien en daarbij compleet uit mijn dakkapel te zijn gegaan zat ik vol spanning te wachten op hun eerste album. Vol spanning omdat toch de vraag was of die rauwe speedrock op een plaat niet te gepolijst zou zijn daarmee de charme verliezen.

White Boy Wasted heeft zijn roots liggen in Eindhoven en zijn Metal Factory. Ongetwijfeld is de titel van deze plaat dan ook een mooie verwijzing naar de lichtstad in het Zuiden, naast natuurlijk de Amerikaanse southern rock. Ze wisten het binnen een jaar al te schoppen tot openingsact van Dynamo Metalfest, en terecht. Met een zingende bassist (Sid) is een vergelijking met Motörhead al snel gemaakt en niet geheel onterecht. Tenslotte mag deze band roots hebben in de Metal Factory maar net als Lemmy en zijn mannen spelen ze eigenlijk gewoon rock ‘n’ roll. Vooral op het nummer Be My Baby kun je dat wel terughoren.

De andere nummers gaan meer richting Peter Pan Speedrock, waar ze ook het meeste mee worden vergeleken. Niet zo vreemd als je nagaat dat ze ook uit Eindhoven komen en dat de producer van de plaat de aanvoerder was van die band. Buiten dat valt het natuurlijk niet te ontkennen dat de mengeling van rock ‘n’ roll, stoner en punk die heren laten horen gewoon vergelijkbaar is met die van Peter Pan Speedrock.

Qua teksten bezingen de heren de geneugten van het leven, je weet wel, orale seks, bier zuipen, weed, etc. De perfecte sfeer dus voor de vuige klanken die ze voortbrengen.

Okay, maar hoe klinkt het dan vergeleken met live? Nou, ik kan weer rustig ademhalen. Hoewel de plaat zeker professioneel klinkt is er zeker nog die smerige ondertoon van de live optredens. Al met al een prima debuut van een prima band.