Het oorspronkelijk in 2023 uitgebrachte Die About It krijgt met deze release een Deluxe versie. De Deluxe zijn negen extra nummers. Aangezien er van Die About It geen recensie staat op Rockportaal zullen we het hele album beoordelen. De moderne metal van Bad Wolves weet aangenaam te verrassen. Het heeft melodie, kracht en een zanger die de metal, rock, rap en pop kant makkelijk aan kan. De band durft ook te experimenteren met andere muziekinstrumenten. Niet helemaal wereldschokkend, aangezien het instrument wel vaker gebruikt wordt, maar de saxofoon op NDA past er wel prima in. Bad Wolves heeft duidelijk gekozen voor makkelijk in het gehoor liggende nummers. Op zich geen probleem, want de band weet af en toe lekker uit de speakers te knallen met echte rock/ metal nummers en heftige elektrische gitaarriffs. Dan is het lastig je hoofd stil te houden. Dat begint al met het felle Bad Friend, wordt vervolgd met Move On, maar ook de rap op Die About It wordt bijvoorbeeld afgewisseld met heftige gitaarstukken. De gladde kant van de band wordt vertegenwoordigt door nummers als Savior, Legends Never Die (met een heel aanstekelijk ritme), Masquerade, Say It Again en Turn It Down. Fijne melodie, maar vooral gericht op makkelijk in het gehoor liggende muziek. De semi-ballad Hungry For Life (ook in de versie met Chris Daughtry) past in hetzelfde straatje. It’s You (2 Months) is een samenwerking met KILLBOY en een duidelijkere poging om een hit te scoren is er niet. Set You On Fire doet dit dunnetjes over. Bad Wolves klinkt niet bepaald vernieuwend, maar de band weet precies wat ze doen. Daarin weten ze enerzijds te overtuigen maar aan de andere kant is het soms te glad om aan te horen. Het helpt wel dat er veel aandacht en geld gestoken is in de productie. Dat maakt dat het allemaal net wat beter klinkt.
De extra nummers van deze Deluxe versie leveren weinig nieuwe inzichten op. Hungry For Life (met Chris Daughtry) en Hanging On To Thunder (met Stand Atlantic) gaan melodieus verder waar het oorspronkelijke album eindigt. De rest van de nummers passen bij het oorspronkelijke album. Het klinkt nergens slecht maar het geeft wel het idee dat dit de nummers zijn die het album niet gehaald hebben. Over het algemeen zijn het allemaal verwoede pogingen om iets van een hitje te scoren in het moderne metalland. Daardoor klinkt het compositorisch allemaal niet zo interessant. In dezelfde categorie is ook de samenwerking met The Rasmus te plaatsen op Say It Again. De bombastische versie van Legends Never Die past in de categorie, meer instrumentarium en daardoor net nog even wat gladder. De live versies van Bad Friend en Legends Never Die klinken helemaal niet live. Geen idee wat daar de gedachte achter is.