Luchtgitaar spelen op een bezemsteel; menig maal is een MSG nummer hierbij betrokken geweest. Into The Arena van het geweldige debuutalbum uit 1980 is op dat vlak wel een persoonlijk favoriet geweest. Michael Schenker, de gitaarheld van velen, heeft weer een nieuw album uit.
Doctor Doctor en This Kids van UFO met Schenker waren trouwens ook in trek als luchtgitaar klassiekers en onder andere Rock Bottom is een stukje persoonlijk oefenmateriaal op gitaar geweest. Zo’n Flying V is qua bespelen trouwens nooit mijn favoriet geworden (al ziet die er wel heel cool uit). Goed, van het (verre) verleden, naar het heden: op zijn nieuwste album Don’t Sell Your Soul heeft Schenker naast onze landgenoot Barend Courbois (bas), Bodo Schopf (drums), Steve Mann (gitaar/toetsen) en Erik Grönwall (zang), ook nog gastvocalen van Robin McAuley en Michael Voss.
Elf nummers staan op dit nieuwe album. Bij de meeste nummers is het soleerwerk van de nog immer meesterlijk spelende Schenker wel de spreekwoordelijke kers, al is de taart zelf vaak een beetje karig. Met die taart bedoel ik dan natuurlijk de liedjes zelf. Deze zijn vaak wel erg volgens veel betreden paden/dertien in een dozijn en veelal nogal aan de erg gladde, poppy kant.
Opener en titelnummer Don’t Sell Your Soul voorspelt eigenlijk al de norm voor het album; vrij standaard, melodieuze, goed uitgevoerde hardrock, waarin ik een stuk bezieling mis. Vooral de voorspelbare arrangementen, de gladde productie en de routinematige zang van Grönwall vallen me daarin erg op. Danger Zone heeft een heel aardige gitaarintro, lijkt zijn titel te gaan waarmaken met een lekkere drive, maar raakt vervolgens verdwaald in plat-geproduceerde, standaard AOR patronen, die deze klasse muzikanten ver zouden moeten ontstijgen. Ook Chosen One heeft in de basis een heel aardig sfeertje dat een stuk spanning zou kunnen opbouwen, maar doet dat niet. De plotselinge versnelling met willekeurige gitaareruptie aan het eind is ook zoiets van “het begint saai te worden, we gooien er wat uit de bocht vliegende licks tegenaan”. Ook na vier of vijf draaibeurten kan geen enkel liedje als geheel echt indruk maken, behalve dan in enkele details als leuk gevonden riff of hook. Het gitaarspel van Schenker zelf is, op die doelloze vingeroefening in Chosen One na, weinig op aan te merken; dit staat als een huis en de solo’s zijn weer heerlijk en nadere bestudering waardig.
Wellicht zijn (mijn) verwachtingen van een band als deze ook wel bovengemiddeld. Waarschijnlijk zou ik dit album, als het door een voor mij onbekende band gemaakt zou zijn, veel milder ontvangen. Bij de geblinddoekte vergelijkingstest zou dit album dus waarschijnlijk heel aardig uitkomen, maar met de kennis van de reputatie van de makers, kan deze niet geheel aan mijn (te hoge?) verwachtingen voldoen.