De tiende editie van het Taken By Force festival heeft een sterke line-up. Van de vooraf aangekondigde bands viel MassattacK op het laatst af en werd vervangen door Gilgamesj. Achtereenvolgens kon je de volgende bands zien optreden: Mismorium, Ear Danger, Elise, Gilgamesj, Cyclone en Highway Chile.
Mismorium trapt af, zanger Egbert Berenst staat als hogepriester achter een preekstoel op het podium. Voor op het podium staat bassist Leon Timmerhuis geflankeerd door gitaristen Job de Kluizenaar en Bert Gerrits. De baspartij van Timmerhuis wordt ondersteund door sterk drumwerk van jonge hond Thijs Hillebrand. De band speelt vrijwel alle nummers van hun debuutalbum Midgard’s Falling dat afgelopen 10 Oktober uit kwam.
Hierna is het tijd voor Ear Danger. De band speelt haar allerlaatste show ooit, althans, dat is voor nu de bedoeling. Met volle overgave stort zanger Sander Pastoor zich in de reeks bekende en minder bekende nummers. Naast hem, als een rots in de branding, staat bassist Matt Verschoor zijn partijen te spelen, niet afgeleid door de sprongen en capriolen van Pastoor. Gitarist Leon Lohmann moet zeker nog genoemd worden. Naast de vocale ondersteuning speelt hij meer dan uitstekende gitaarpartijen. Nummers als 1000 Days In Sodom, Assassin en afsluiter Shock’n Awe zijn de hoogtepunten.
Derde in rij is de oorspronkelijk uit Dedemsvaart afkomstige Elise. Deze keer met diverse personele wisselingen door omstandigheden. Ook nu staan er weer vijf gedreven muzikanten op het podium die vol overgave hun nummers brengen. Naast nummers van hun album No Time For Masquerade is er ook plek voor drie nieuwe nummers. Het uptempo King Of Rock is een ode aan Lemmy Kilmister van Motorhead, de nummers Careless Ratt en Electric Eye zijn de afsluiters van de set. Elise speelt een sterke set waarbij vooral het miraculeuze drumwerk opvalt. In een hoog tempo regent het drumslagen en wordt de band voortgestuwd.
Gilgamesj is de vierde band en de enige band met een keyboard in de gelederen. Het optreden is het minst harde van deze zaterdag en wordt helaas gehinderd door wat technische problemen. Zanger Frank van Stijn weet hoe hij het publiek moet entertainen, zelfs tijdens de lange gitaarsolo’s van Gerrie den Hartog. Deze laatste gaat helemaal op in zijn spel tijdens nummers als Voyager en In My Dreams.
Cyclone uit Belgie doet de Herberg schudden op zijn grondvesten. Onvervalste, snoeiharde trashmetal onder bezielende leiding van zanger Guido Gevels overspoelt het aanwezige publiek en er ontstaat zelfs een heuse moshpit. Gedurende de hele set komt het volume nauwelijks onder de 110 decibel! Met nummers als Plague, Evil en vooral het razendsnelle Neurotic drijft de band de moshpit tot het uiterste.
De afsluitende act van deze dag is de Rotterdamse formatie Highway Chile. Zanger Stan Verbraak speelde ook ooit in de formatie Helloise waardoor de setlist vanaf nummers van beide bands bevat. Zo is het tweede nummer in de set After The War en volgen later nog de nummers For A Moment, Gates Of Heaven en Hard Life. Deze laatste drie komen van het debuutalbum van Helloise, Cosmogony. Ook zitten er vijf nummers van het laatste album Rat Race in de set vanavond. Ondanks technische problemen bij gitarist Martin Mens, iets met de monitoren voor hem, speelt de band een sterke set en laat ze horen nog steeds een volwaardige show neer te kunnen zetten. Een terechte afsluiter van deze jubileumeditie.