Ze hebben een behoorlijk aantal jaren een “pauze” gehad, maar sinds ik de band weer live in actie heb gezien op Helldorado in 2023, heb ik reikhalzend uitgekeken naar nieuw plaatmateriaal. Het wachten is beloond! Eindelijk is er het zeer toepasselijk getitelde Same Drug, New High; de oude, trouwe fans kunnen tevreden zijn en ook nieuwe liefhebbers moeten hiermee wel gevonden kunnen worden.
Inmiddels is er ruim twintig (!) jaar verstreken sinds hun laatste studioalbum Automatic Thrill. Maar na een zeer geslaagde reünie met enkele optredens, hebben deze mede grondleggers van de Scandinavische high energy rawk ‘n’ roll het toch weer voor elkaar gekregen een volwaardig nieuw studioalbum te presenteren. Geen grote verrassingen; dit is het vertrouwde recept. Gelukkig is de kwaliteit van het songmateriaal weer, zoals we gewend zijn, ouderwets goed!
Opener The Idiot doet me qua “wakker worden; we zijn er weer, en hoe!” sfeertje, bij momenten denken aan Painkiller van Judas Priest. Dit is wel een hele energieke binnenkomer! Die enorm meeslepende uptempo gedrevenheid vinden we trouwens ook terug in Armadas en Mind Control; ik zie de pogoënde massa al weer voor het podium. Dat ietwat echt ouderwets (iets “kaler”) klinkende 1996 (inclusief die kenmerkende Chuck Berry details en knipoog naar het vroegste werk van de band) is trouwens ook bijzonder lekker en de opbouw met raspend hakkende riff in een lichte phasor mist van The Score is gewoon helemaal af. Deze mannen weten gewoon precies waar ze die direct pakkende hooks en aanstekelijke melodietjes moeten plaatsen. Naar eigen zeggen hebben ze de ballades en stadionrockers deze keer achterwege gelaten, maar aan variatie is toch beslist geen gebrek. Een stukje invloed van The Cult is bijvoorbeeld daadwerkelijk te herkennen in Pharmacity en in hekkensluiter On The Wire kun je de “modernere” benadering a la Automatic Thrill, of op een vreemde manier zelfs richting Sisters Of Mercy refereren. Ach, eigenlijk is het hele album gewoon puur genieten; een must voor de liefhebbers!