Met bands als Lorna Shore en Slaughter To Prevail lijkt het deathcoregenre bezig aan een duidelijke wederopstanding. De oorsprong van deze stroming ligt in de Verenigde Staten, waar formaties als Suicide Silence en Whitechapel het fundament hebben gelegd. Ook vandaag de dag blijft Amerika een vruchtbare voedingsbodem voor nieuwe namen binnen het genre. Het uit Las Vegas afkomstige Ov Sulfur is daar een goed voorbeeld van en is bezig aan een opmars. In 2023 verscheen het goed ontvangen album The Burden Ov Faith en bijna drie jaar later ligt de opvolger Endless in de schappen.
Ov Sulfur presenteert op Endless tien nieuwe composities en laat daarbij vanaf de eerste seconde iedere vorm van terughoudendheid achterwege. Op de openingstrack Endless//Godless wordt de luisteraar direct geconfronteerd met de intensiteit van de band. Zanger Ricky Hoover eist onmiddellijk de hoofdrol op en etaleert binnen twee minuten een indrukwekkende variatie aan vocale technieken.
Het vijftal kiest niet voor een rechtlijnige benadering, maar slaagt erin om sfeervolle passages af te wisselen met traditionele deathcore. Ook op vocaal vlak valt er op Endless veel te ontdekken. Ricky Hoover en gitarist Chase Wilson wisselen elkaar frequent af, waardoor zowel hoge krijsen als diepe grunts een prominente plaats krijgen. Daarnaast wordt er steeds meer gebruik gemaakt van schone vocalen in de refreinen, met een dynamischer geheel als resultaat.
Forlorn wordt niet alleen gekenmerkt door de overvloed aan blastbeats van drummer Leviathvn, maar bevat tevens een bijzonder harde breakdown die naadloos overgaat in melodische riffs. Vast Eternal was de laatste single die Ov Sulfur voorafgaand aan dit album uitbracht en mag als een hoogtepunt worden bestempeld. Het nummer kent meerdere tempowisselingen en toont hoe de band de ideale balans vindt tussen hardheid, creativiteit en sfeer.
Met Wither krijgt de luisteraar juist een minder voor de hand liggende compositie voorgeschoteld. Het betreft een semi-ballad over de dood die volledig bestaat uit schone vocalen. De subtiele keyboardpartijen op de achtergrond versterken het melancholische karakter en trekken de toehoorder dieper het narratief in.
Het tweede deel van Endless staat in het teken van gastbijdrages. Op Dread krijgen ze ondersteuning van Josh Davies (Ingested), op Black horen we Johnny Ciardullo (Caracosa) en op A World Away levert Alan Grnja van het Nederlandse Distant een bijdrage. Deze drie nummers hebben een uitgesproken symfonisch karakter. Waar Dread en A World Away zich kenmerken door een extremere benadering en ruimte bieden aan solo’s, is Bleak juist aanstekelijk in zowel compositie als refrein.
Afsluiter Endless//Loveless begint met een ingetogen opbouw en ontwikkelt zich tot de tweede ballad van het album. In tegenstelling tot Wither is deze grotendeels akoestisch van aard. Toch ontbreekt het hier aan de emotionele diepgang die de eerdere ballad wel weet te raken, waardoor de afsluiter enigszins geforceerd overkomt.
Desondanks weet Ov Sulfur met Endless een toegankelijk en samenhangend album af te leveren zonder in te leveren op intensiteit. Deze tweede langspeler vormt een duidelijke stap voorwaarts ten opzichte van het debuut, waarbij vooral de balans tussen compromisloze hardheid en hoogwaardige songwriting overtuigend wordt gevonden. Voor wie Ov Sulfur tot op heden nog niet kende, zal daar vermoedelijk snel verandering in komen, want alles wijst erop dat de band verder gaat groeien met deze release.