Wie is er niet groot geworden met de zware metalen van deze band, zelfs na vijftig jaar trouwe headbanggarantie klinken ze nog als vanouds.
Na jaren lang optredens in clubs in woonplaats Newcastle, slaat de band eind jaren zeventig een nieuw pad in en tekent dan ook eindelijk het begeerde platencontract bij de plaatselijke Neat Records.
De eerste single Don’t Need Your Money zorgt voor de nodige aandacht en de band mag voorprogramma’s doen bij bands als Ozzy Osbourne, Motörhead en Iron Maiden.
Als ook het eerste album Rock Until You Drop een succes wordt, is de band niet meer weg te denken uit de Britse heavy metal.
Ook mag de band toeren door Italië en Nederland en niet geheel zonder succes.
Wanneer het tweede album Wiped Out uitkomt is ook Amerika om!
Vanaf dat moment kan de bandnaam Raven in een adem genoemd worden met de grootheden waarbij ze in het voorprogramma stonden. Deze grootheden zijn nu weer terug en laten onze trommelvliezen weer volop trillen met de speciale “50th anniversary EP” ‘Can’t Take Away The Fire’ met daarop vijf nieuwe nummers en drie oude live uitvoeringen, waaronder eentje uit Amsterdam van 1984.
De vijf nieuwe nummers klinken lekker modern maar toch ook helemaal Raven. Het album trapt af met ‘Black And Blue’ dat meteen de toon zet voor het zware Ravenmunitie uurtje.
Power Hungry heeft alles wat een echte heavy Metal liefhebber wil, snelheid, lekkere riffs en het hoge gillen dat een beetje doen denken aan King Diamond himself, gelukkig heeft John Gallagher zelf ook een uniek geluid en maakt hij de songs tot een uniek exemplaar. Single Can’t Take Away The Fire hakt er goed in maar heeft ook dat populaire dat een single meestal heeft, maar geef ze eens ongelijk! Feit is dat hij inderdaad singlewaardig is en lekker in je hoofd blijft nadreunen, voor mij persoonlijk een absolute must wat betreft een pakkende single. Hij spatte de afgelopen 14 dagen uit mijn autospeakers en zal wel de nodige snelheidsboetes hebben opgeleverd, maar goed…lang leve de metal! Het vierde nummer ‘Gimme A Lie’ Heeft de meest maffe riffs van het album en gaf mij de ultieme kick maar ook zware hoofdpijn van het bangen. De hekkensluiter ‘The Wreckage’ is de meest ingetogen song en heeft overeenkomsten van een leuke doomsong.
De drie live nummers zijn wat minder van kwaliteit maar zeker het aanhoren waard.
Een prachtige metal jubileum dat het vijtig jaar bestaan van de band zeker een extra glans geeft.
Raven is niet terug, het is gewoon nooit weggeweest!