Helemaal volgens traditioneel metal recept van de eighties, maar deze Oostenrijkse band bestaat pas sinds 2024; Zepter brengt hun debuutalbum waar de nostalgie vanaf druipt. Zelfs het artwork en een totaalgeluid dat toch wel doet denken aan die oude demo cassettes; het plaatje is helemaal compleet. Toch heeft dit plaatje net iets meer in huis dan de gemiddelde band in dit segment.
Een simpel, kort, maar uiterst effectief spooky intro introduceert een catchy uptempo NWOBHM-achtig tafereel. Dit doet me aan heel veel bands uit de eighties metal denken. Een vrij scherp, kil en soms ietwat blikkerig geluid, wat toch bijzonder lekker matcht met de typische eighties metal vocalen, die galopperende ritmes en zeer smakelijke combinaties van de twee gitaren. Meerdere keren verzorgen de snarentovenaars de bonuspunten op dit plaatje, met twin bijdragen die serieuze Iron Maiden momenten benaderen. Iets wat deze band echter nog meer boven een gemiddeld niveau uittilt, is de manier waarop een stukje Thin Lizzy-achtige melancholie aan het totaalbeeld wordt toegevoegd. Ook hier spelen de gitaren natuurlijk weer een zeer verdienstelijke hoofdrol. Met The Slayer zou je iets (een klein beetje) in de richting van Reign In Blood kunnen horen; maar wel grappig. Ook hoe ze een toch vrij standaard (bijna saai) NWOBHM nummer als The Exterminator heel bijzonder, halverwege met een mix van Rainbow en Thin Lizzy-achtige elementen, weer echt interessant kunnen maken, maakt dit plaatje de moeite waard. Als afsluiter hebben de mannen een stukje ouderwetse speedmetal in de vorm van The Lords, waar een accent in de zang iets kan afleiden, maar die fantastische gitaren (die gelukkig ook hier nergens verzanden in kijk-eens-hoe-snel-ik-ben- losse notenpoeperij) zetten waarlijk zeer indrukwekkend twin-werk neer. Een plaatje die ook de komende tijd zijn rondjes nog wel zal maken.