Na een succesvolle eerste editie in 2025, heeft de formatie Rotzorg, samen met Willemeen een tweede editie in elkaar gezet. De band heeft wat bevriende bands en genregenoten uitgenodigd, die ook heel aardig aan de weg aan het timmeren zijn. Dit beloofd weer een avondje punkrock en aanverwante klanken, waarbij een potje pogoën of een circle-pit tot de mogelijkheden behoord.
Met nog maar een handvol optredens achter de rug, en behoorlijk nerveus voor deze show (zo heb ik van de band zelf gehoord), staat Kinderleed hier toch als een daadwerkelijk ontwapenende band op het podium. Deze jonge honden willen nog echt iets neerzetten om mensen te raken, zo lijkt het. Je kunt het naïef noemen, maar deze band verspreid hun “toch maar een beetje lief zijn voor elkaar” boodschap in een mix van rauwe punk gerelateerde invloeden die wel kunnen pakken. Julian (drums) en Eline (bas) leggen een heel aardig solide basis neer, waarbij met name Eline’s leuke tussendoor-loopjes me positief opvallen (terwijl ze zelf nog net gezegd had dat ze haar muzikale zaakjes meestal niet voor elkaar heeft). Ook gitarist Tygo staat zichtbaar tevreden een stukje spelvreugde uit te stralen. Frontvrouw Imke krijgt met haar aan één kant ietwat teruggetrokken houding en aan de andere kant rebelse, felle Nina Hagen-achtige kant, ook toch heel aardig het publiek mee, waardoor deze opener al direct zorgt voor een beweeglijke, dansende groep mensen vooraan bij het podium. Een mooie opener op deze vroege avond en een hele prestatie van deze “jonkies” die een hun eerste podiumervaring pas drie maanden geleden opgedaan hebben.
Nog een band die maatschappijkritische kant van punk niet uit de weg gaat; Zoekhetuitman. Vol overtuiging worden teksten over milieuvervuiling, woningnood, verrechtsing en het koningshuis, onder begeleiding van punk en hardcore-achtige taferelen over het publiek uitgestort. Deze jonge band is niet bepaald als typisch punk te kwalificeren qua uiterlijk, maar op het podium is die attitude toch echt wel aanwezig. Bassist Ceder is een breed glimlachende en vriendelijk ogende verschijning, maar zijn basspel kan behoorlijk bruut de toon zetten, terwijl ook Patton achter zijn drumstel verandert in een nogal intens (maar uitermate kundig) om zich heen slaand persoon; de basis staat wel!
Gitarist Thomas had in een kort gesprekje gemeld dat hij niet zo van de solo’s is, maar tovert naast de heerlijk gruizige riffs ook een “mooi” Wilhelmus op een bijna Hendrix-achtige wijze uit de gitaar bij Willem De Laatste, en brengt ook een paar korte, maar interessante andere solo momentjes ten gehore. Ook deze band heeft het aanwezige publiek snel in beweging, ditmaal onder aanvoering van de overtuigende frontman Jullian. Het wordt weer een heel aanstekelijk feestje en ik meen soms zelfs te horen dat enkele regels luidkeels meegeschreeuwd worden door mensen uit het publiek. “PFAS in het water, PFAS in het bloed …” deed het best goed. Sympathieke band die heel overtuigend zijn punk boodschap overbrengt! Toch blijf ik er bij jongens; deze muziek hoort beluisterbaar te zijn van vinyl.
De Sick Shooters waren me van de plaat al opgevallen door hun wel zeer geslaagde hooks die ze in hun nummers hebben; deze vuige garage punk rawk ‘n’ roll is hierdoor uitermate pakkend. Live is dat precies zo, of misschien nog meer zelfs. De energie die bij het spelen van deze muziek vrij komt, kan heel behoorlijk op het aanwezige publiek worden overgebracht en vertaalt zich ook weer in veel beweging voor het podium.
Deze band heeft geen bassist, maar eerlijk gezegd heb ik ook in deze livesetting een bassist niet heel erg gemist. De twee gitaristen vullen elkaar dermate aan, dat er toch een heel “compleet” totaalgeluid ontstaat. De drummer zal misschien iets extra moeten doen voor de ritmische basis; hij zal in ieder geval een aantal nieuwe setjes drumstokken moeten kopen. Toch zeker een keer of drie belanden er kapotte drumstokken voor de voeten van de zanger of gitarist. Eén keer had dit misschien ook een signaal voor de gitarist moeten zijn; na zijn “one, two, three, four,” blijft het stil. De drummer wijst hem op de kapotte drumstokken voor zijn voeten, en de gitarist kan dus opnieuw aftellen. Grappige interactie. De plaat kon me al aangenaam verrassen (ze waren vinyl vergeten mee te nemen #@*&!!), maar live konden ze me ook helemaal over de streep halen. Fijn bandje.
Tijd voor de gastheren van dit festival; de band Rotzorg, die hier in Willemeen zo’n beetje een thuiswedstrijd speelt. Het sympathieke trio heeft al een behoorlijke naam gevestigd in de regio en de muziek van deze band wordt dan ook vanaf het begin direct met veel enthousiasme vanuit het publiek ontvangen. Gitarist/zanger Jop staat vanavond in zijn mooiste shirt (volgens drummer Timo) op het podium; hierover kun je natuurlijk twisten. De sfeer is in ieder geval bijzonder energiek, en al ziet het er bij vlagen heel woest, boos en soms zelfs bijna agressief uit, de boodschap van deze band is naast een stuk maatschappelijke betrokkenheid en liedjes over feestjes en kroegbezoek, toch echt (alweer) “laten we een beetje lief zijn voor elkaar”; mooi toch!
Timo zit steeds met een smile van oor tot oor achter zijn kit, als hij even niet als een ware “Animal” van de Muppets tekeer gaat (spectaculair tafereel) en Jop heeft er ook duidelijk zin in. Die van het podium spattende spelvreugde is bij twee van de drie wel heel duidelijk zichtbaar en bijna voelbaar voor het publiek (de pretogen van Timo zijn tot halverwege de zaal zo’n beetje te zien). Bassist Jim heeft gisteren nog de hele dag ziek in bed gelegen, maar slaat zich er vandaag toch bijzonder goed doorheen. De ietwat timide lichaamshouding staat in schitterend contrast met de wrede baspartijen en achtergrond”zang”. Wanneer Jim tot slot de gitaar ter hand neemt voor de razende afsluiter Nick Zonder Simon, gaat het spreekwoordelijk dak van Willemeen er zo’n beetje af.
Het Amsterdamse The Covids heeft eind vorig jaar hun tweede plaat uitgebracht en inmiddels al aardig wat podiumervaring zowel binnen als buiten de landsgrenzen. Dat de band duidelijk een stukje automatisme en professionaliteit heeft opgebouwd, is dan ook goed zichtbaar. Ze openen met het aanstekelijke Banned From The USA, en de sfeer zit er direct heel aardig in. De 7” single is weer voorradig (in ieder geval bij de band op tour), dus dit plaatje met ook geweldig artwork, moest beslist mee naar huis. De zanger komt op in opvallend wit leren jack en zonnebril. De jas gaat gelukkig al snel uit (het is nog steeds heel erg warm op het podium), maar de bril blijft op, ook al hangt ie er zo nu en dan behoorlijk scheef bij. Qua vocale prestaties en podiumpresentatie is het dik in orde, dus ook hier kan het publiek weer helemaal meegetrokken worden, het muzikale feestje in.
De zeer efficiënte drums zijn precies als op de plaat; strak en zonder veel overbodige fills of andere franje. De steady bassist en de gitarist hebben zo nu en dan van die onderonsjes, waar je ook als toeschouwer de lol vanaf kan zien. Ook zijn er beslist bonuspunten gescoord met verrassend lekkere gitaarlicks en een paar momenten van serieus vuurwerk, wanneer het er in een soleermoment naar mijn gevoel net even met wat meer expressie uit kwam. Op plaat is dit al leuk, maar ook hier weer; live kan het net dat beetje meer hebben, om je helemaal om te krijgen.
Tot een half uur voor aanvang van het optreden, was de band FuckFuckFuck naar mijn weten nog steeds niet in het gebouw aanwezig, maar bij aanvangstijd staat deze club dan als uitsmijter wel op tijd klaar op het podium. Zelfverzekerd knalt de band na een korte line-check van het podium. De band heeft in december vorig jaar zijn eerste album uitgebracht, maar klinkt en gedraagt zich als een geoliede machine. Ik krijg bijna de indruk dat dit een stel doorgewinterde sessiemuzikanten is, die voor de lol een punkbandje begonnen zijn; de lekkere riffs en basloopjes worden schijnbaar met het grootste gemak van het podium geslingerd. De bas en gitaar zo hoog hebben hangen en dan ook nog eens als bassist zonder plectrum, zo over de hele hals heen wandelen, is niet echt typisch punk, maar klinkt wel erg lekker!
De bassist, gitarist en drummer lijken zich verder wel heel erg als een vis in het water te voelen; de podiumpresentatie is aan één kant als vrij losjes, maar toch ook als overtuigend en intens te bestempelen. Hoe de zanger als een duizendklapper over het podium dendert is dan wel weer heel erg punk; wat een energie! De zaal is inmiddels niet meer helemaal vol, maar het overgebleven publiek wordt wel getrakteerd op een strakke en overtuigende set en ook nu weer, ontstaat er vrijwel direct vanaf het begin, een zeer bewegelijk geheel van dansende en pogoënde mensen, in de voorste helft van de zaal. Bandleden van The Covids en Sick Shooters nemen volop deel aan het feestje in de pit en ook de zanger van FuckFuckFuck neemt regelmatig een duik in het publiek, en doet ook een heuse striptease tot aan de kenmerkende onderbroek van de hoes van de debuutplaat. De tijd heb ik niet meer bijgehouden, maar dit leek wel alsof ze een ingekorte set hadden gespeeld; het was alweer veel te snel voorbij.
Rotfest, het was een mooi feestje! Willemeen had een stel fijne bands en een zeer dankbaar publiek dat deze bands ook erg kon waarderen; van begin tot eind was de sfeer erg goed, met veel energie op en voor het podium. Bands, publiek en Willemeen als locatie waren allemaal top! Volgend jaar editie 3?