Het vierde album van Splendidula is super-intens, zowel voor de luisteraar als voor de band. Absentia verzamelt het hele spectrum van verdriet, pijn en gemis en geeft daar ook nog eens heel veel diepgang aan.
Het verhaal van de Belgische band Splendidula als band is onlosmakelijk verbonden met het album Absentia. Met de vorige drie albums had deze band zich opgewerkt tot zeg maar een internationale subtopper in doom en sludge, met releases bij Argonauta Records en concerten in steeds meer landen buiten België. Maar dan slaat het noodlot toe met onder meer de zelfmoord van bassist Peter Chromiak. Onder meer, want er is nog meer gemis van geliefden en verdriet in de band. In de periode daarop stappen dan nog de twee gitaristen uit de band en begint een lange en moeilijke zoektocht naar nieuwe bandleden. Die zoektocht lijkt tot vandaag aan te houden. Bij de release van Absentia toont Splendidula zich als een trio, met nog twee niet-ingevulde plekken. De afwezigheid van de albumtitel valt alleen al daarmee op verschillende manieren te interpreteren. Het verhaal van de band verklaart eveneens de lange stilte van zowat vijf jaar tussen het vorige en het nieuwe album. Bij de doorstart kreeg Splendidula nog een nieuw bandlogo, om het hoofdstuk van de 1.0-versie van de band in een soort van schoonheid af te sluiten.
In de lyrics gaat het dan natuurlijk over loslaten en proberen vasthouden, en over spijt, woede en onmacht. De atmosferische blackmetal die we al wat hoorden op Somnus, het vorige album, is op Absentia nog sterker aanwezig. De sludge en postmetal van vroeger zijn een beetje weg uit de sound, maar nog niet helemaal. Er zijn mooie productionele accenten van piano/synths/strijkers op het album, terwijl ik in de gitaarpartijen toch wat virtuositeit mis. De contrasten tussen het fragiele en melancholische van het atmosferische en de agressie en de woede als het volume de hoogte in gaat, dat is perfect uitgewerkt.
Als geheel sluit Absentia nauwer aan op het vorige album (Somnus) dan op Behind My Semblance, de stand-alone/overgangs-single die in 2024 tussen beide albums in uitgebracht werd en die hard op het spoor van de blackmetal zat. De kracht van Absentia zit deze keer vooral of nog meer dan vroeger in de vocalen van Kristien. Zelden hebben we iemand zo authentiek en intens verdriet horen verwoorden. De lyrics – in het Nederlands en het Engels – graven best diep. De gastvocalen van Tim Yatras (Austere, Germ) en Aaron Stainthorpe (My Dying Bride, High Parasite) zijn een leuke bonus, maar waren misschien niet zo hard nodig om dit album een gouden randje te geven.
De twee singles van Absentia – Echoes Of Quiet Remain en Kilte – zijn voor mij ook de beste van het album. De top drie wordt vervolledigd met Let It Come To An End.