Hoewel mijn interesse over het algemeen niet ligt bij instrumentale rock, is dat bij Long Distance Calling een ander verhaal. Mijn kennismaking met de band start in 2013 met The Flood Inside en daarna Trips. Beide albums waarin zang een rol speelt in het totale muziekbeeld. Daarna is de band teruggekeerd naar de instrumentale wortels en brengen ze anno 2026 het album The Phantom Void uit.
Het album wordt omschreven als het kortste, hardste en sterkste album uit de carrière van deze Duitse band en start daarmee een nieuwe hoofdstuk.
Long Distance Calling heeft ook eigenlijk geen woorden nodig om het verhaal te vertellen dat gevoerd wordt door spanning, sfeer en diepgang. Een donker, filmisch en emotioneel geladen verhaal. Daar heeft Long Distance Calling zeven nieuwe composities voor nodig.
Mare opent het album op een licht psychedelische manier. De zwaarte is voelbaar en er hangt een onheilspellende sfeer in deze korte compositie. Aan het eind is er gesproken tekst die aftelt naar een meer ADHD-stuk met de titel The Spiral. Het geluid is krachtig en vol melodie. Het drumwerk is consistent en sterk aanwezig en het ADHD-gevoel ligt meer in het zenuwachtige gitaarspel dat dwars door alle basisritmes zijn eigen weg volgt. Verder weet de band een prachtig muzikaal landschap voor te schotelen waarin je mag verdwalen op een prettige manier. Verdwalen naar A Secret Place dat een geruststellend karakter heeft, een fijn ritme en voor mij het hoogtepunt van het album is geworden. De sample breekt de sfeer op een goede manier en vanuit een kabbelend stuk muziek werkt de band toe naar de drumversnelling halverwege. Daarna is het vol en opzwepend. Alles werkt toe naar de muzikale muur die opgebouwd wordt. De stilte aan het eind wordt opgevolgd door een pittig intro van Nocturnal. Het is pittig en heeft een goede vibe. Ook hier is het drumwerk een belangrijke factor in het geheel. De gitaarmelodie spreekt aan en overtuigt. De tweede helft van Nocturnal is een stuk rustiger en hier is het juist het subtiele gitaarspel dat met ogenschijnlijke eenvoud de sfeer weet te bepalen. Aan het eind keert alles weer netjes terug naar de basis.
Long Distance Calling weet ook deze muziekliefhebber vooral te treffen door het gevarieerde spel dat aangeboden wordt. In het titelnummer Phantom Void komt dit zeker mooi tot zijn recht. De herhaling bij de start houdt je vast om daarna de muzikale opbouw verder uit te breiden. Vanuit een meer luchtig stuk zet de band zwaar in met drum en gitaar om vanuit een rustpunt weer op te bouwen. Met bijna acht minuten is er genoeg te beluisteren en is er variatie hoewel naar mijn idee de compositie sterker uit de hoek zou komen met zes minuten. Hoewel je dan wel de krachtige laatste minuut zou moeten missen.
Toch kan The Phantom Void me wel bekoren als album tot dusver en Shattered is een mooi vervolg met kenmerkende elementen uit de muziek van Long Distance Calling. Het is rustig, vet, krachtig en vindt onderweg dan toch ook rustig vaarwater om verder te drijven richting Sinister Companion. De langste compositie van het album met ergens duidelijke invloeden van Pink Floyd. Het is hier de herhaling die je meeneemt. Daarbij maakt de band weer gebruik van een stuk gesproken tekst die ondersteund wordt door een vette riff. Ook komt de licht psychedelische kant weer om de hoek kijken. Van daaruit werkt de band weer naar een sluitstuk waarin een goede gitaarsolo niet mag ontbreken.
Long Distance Calling weet met de instrumentale rock ook dit keer deze reviewer te overtuigen van mooie verhalen zonder woorden.