Op deze vrijdagavond maakt Poppodium 013 zich op voor een optreden van het Australische Karnivool. De band bracht eerder dit jaar haar vierde langspeler uit als opvolger van het in 2013 verschenen Asymmetry. Daarmee komt een onderbreking van dertien jaar ten einde en markeert dit album de definitieve terugkeer van het vijftal. Drie jaar geleden stond de band eveneens in de grootste zaal van 013, maar vanavond is het nog drukker en vrijwel geheel uitverkocht. Karnivool komt bovendien niet alleen, maar wordt vergezeld door het Canadese Intervals.
Intervals is sinds 2015 het soloproject van gitaarvirtuoos Aaron Marshall, maar wordt live bijgestaan door Nathan Bulla op drums, Jacob Umansky op bas en Travis LeVrier als tweede gitarist. In 2024 verscheen het goed ontvangen Memory Palace, dat nog altijd centraal staat tijdens de recente optredens.
Zo wordt er vanavond geopend met Neurogenesis, waarin onmiddellijk moderne progressieve klanken doorklinken. De tal van backing tracks dienen als ondersteuning van de grote hoeveelheid noten, die vooral Marshall voor zijn rekening neemt. Het viertal laat bovendien meermaals blijken dat Nederland tot hun favoriete speelplekken behoort.
Het spel van Intervals is ook vanavond uitermate virtuoos, waarbij verfijnde solo’s worden afgewisseld met zwaardere riffs. Alles wordt strak uitgevoerd en de geluidsafstelling is goed in balans, met polyritmische drums en een scherpe bas als fundament voor het gitaarspel. Melodieuze nummers als Galaxy Brain worden zorgvuldig afgewisseld met de meer djent-georiënteerde benadering op onder meer Mata Hari en Epiphany.
Het enthousiasme straalt van de gezichten van Intervals af, al onderscheidt de band zich van het hoofdprogramma door de nadruk op technische perfectie, waarbij emotionele gelaagdheid enigszins op de achtergrond blijft. Desondanks valt niet te ontkennen dat de composities bijzonder sterk zijn opgebouwd en dat er op het vlak van kwaliteit niets aan te merken valt. Chronophobia vormt niet alleen het hoogtepunt van de laatste plaat, maar is tevens de afsluiting van de veertig minuten durende set. Intervals stelt zeker niet teleur en weet technisch vernuft ten tonele te brengen.
Toch is het merendeel van het publiek deze avond gekomen voor Karnivool. De band rond zanger Ian Kenny en gitarist Drew Goddard is zelden in Europa te zien, maar met de release van een nieuw album komt daar gelukkig verandering in. Het recent verschenen In Verses bevat tien nieuwe nummers, waarvan het merendeel deze avond ten gehore wordt gebracht.
Zo wordt de set geopend met het openingsnummer van het nieuwe album. Tijdens Ghost is het geluid helaas nog niet ideaal afgestemd, waardoor de harde gitaren vooral de zang overstemmen. Deze technische onvolkomenheden blijken echter van korte duur, waarna de set zich ontwikkelt tot een feest der herkenning. Zo klinkt tijdens Simple Boy dat kenmerkende ringtone-motief, heeft Aozora een meeslepend refrein en bevat het daaropvolgende Goliath één van de meest iconische riffs uit het repertoire van Karnivool.
Het samenspel van het kwintet is van hoog niveau, waarbij progressieve structuren worden gedragen door het inventieve drumwerk van Steve Judd, zoals te horen is tijdens bijvoorbeeld Drone of Deadman. De kracht van het optreden schuilt in de afwisseling tussen zware passages en meer ingetogen momenten, waarin de kwetsbare stem van Ian Kenny meer ruimte krijgt. Zijn zang is overtuigend, al kiest hij er af en toe voor zijn stem te sparen, waardoor de meest krachtige uithalen van de studioversies niet altijd volledig worden gehaald.
Na een reeks nieuwe nummers grijpt de band terug op het debuutalbum. Tijdens het titelnummer Themata wordt uitbundig gereageerd op het herkenbare intro, terwijl Roquefort luidkeels wordt meegezongen door het publiek. De reguliere set wordt afgesloten met het emotioneel geladen New Day, waarbij Ian vocale ondersteuning krijgt van de zaal.
Er is echter nog tijd voor een toegift en net als op In Verses wordt er afgesloten met Opal en Salva. Eerstgenoemde kent een ingetogen opbouw, waarin een melancholische tekst geleidelijk toewerkt naar een krachtig instrumentaal hoogtepunt, terwijl Salva een dynamischer karakter heeft, waarin de instrumenten samensmelten tot een overtuigend slotstuk. De doedelzakpartij van het album wordt live vervangen door een gitaarsolo, waarna het optreden ten einde komt.
Karnivool verzorgt een sterk optreden voor een nagenoeg uitverkochte zaal en toont zich overtuigend herboren. Hopelijk zien we de band snel weer terug, want een band van dit kaliber verdient het om vaker op Nederlandse podia te verschijnen.