Symfata bestaat al sinds 2000 en opereerde eerst onder de bandnaam Angel in Twilight. Het was voor deze Belgische band heel lang zoeken naar de juiste bezetting, omdat de grondleggers met dubbele vrouwelijke zang willen werken in hun symfonische, fantasy-inspired metal. Sinds een paar jaar is de bezetting eindelijk rond en stabiel. En er is nu de eerste officiële release van de band. De EP Fallen Angel omvat vijf tracks.
Zelf geeft de band aan beïnvloed te zijn door bands als Nightwish, Epica, Kamelot en Rhapsody en door de filmmuziek van Hans Zimmer (Gladiator, The Lion King, The Dark Knight …). Dat zijn hoog gegrepen voorbeelden. En als een band er 26 jaar over doet om een eerste release uit te brengen, zet dat de verwachtingen nog een paar trapjes hoger. Symfata gaat niet helemaal over die lat op Fallen Angel.
De aanpak met de dubbele vrouwelijke zang, dat deel van het concept werkt perfect. Knisperend fris in uitvoering, hoewel de twee stemmen inzake de klankkleur, de hoogte die gehaald wordt en het gebruik van vocaal volume wel heel dicht bij elkaar zitten. Of dat evenwicht is er met de productie ingebracht, dat kan ook (ik zag de band nog niet live). Nog goeie punten krijgt Symfata voor de prominente rol die de synths krijgen. Mooi uitgewerkt en met veel variatie. Ook de filmische elementen zitten heel goed en drum en bas zijn eveneens degelijk. Compositie en productie zijn ook al degelijk.
Over het gitaargeluid ben ik minder tevreden. Ik hoor vaak hetzelfde geluid, met vaak dezelfde akkoorden. Jammer, want ik vermoed dat de gitarist, die deze band mee heeft opgericht, wel meer in zijn mars heeft. De solo’s gaan vooral naar de keys en niet naar de gitaar. Enkel op The Dreamer en een beetje op 6 Miles Left krijgen we een glimp van het talent van de gitarist.
Single The Dreamer is veruit de beste track, zowel in compositie als productie. Als eerste visitekaartje van een nieuwe band is dit album/EP geen misser, maar we hadden grotere verwachtingen. Met enkele eenvoudige ingrepen zou je deze songs kunnen laten bruisen of knallen: meer duellerende zang, meer power en agressie en meer solo’s voor de gitaar, met één concept of verhaal als ruggengraat voor alle lyrics, … Toch willen we niet te negatief zijn. De Symfata-trein is eindelijk vertrokken en kan nog een heel lange weg afleggen. Na meer concerten en meer opnames zal alles vanzelf wel in de plooi vallen.