Een zwoele zomeravond is wellicht niet de meest toepasselijke tijdstip om een review te schrijven over melancholieke muziek die mij persoonlijk meer doet denken aan een regenachtige herfstdag in oktober. Het Zweedse Evergrey is zo’n band die ik het liefst in het najaar beluister. Desalniettemin komen Tom S. Englund c.s. met een nieuwe plaat, genaamd Architects Of A New Weave, zo vlak voor het zomerse festivalseizoen.
In de aanloop naar Architects Of A New Weave vertrokken twee bandleden, namelijk drummer Jonas Ekdahl in 2024 en gitarist Henrik Danhage. De terugkeer van deze mannen in 2014 was het startschot van een creatieve renaissance waarin in relatief korte tijd een aantal zeer sterke platen zijn uitgebracht, zoals Hymns For The Broken (2014), The Atlantic (2019), Escape Of The Phoenix (2021) en A Heartless Portrait (2022). Albums die stuk voor stuk kunnen wedijveren met kleppers van het kaliber In Search Of Truth, Recreation Day en The Inner Circle. Toegeven, Theories Of Emptines raakte mij persoonlijk minder, ondanks de muzikale variatie.
De nieuwe plaat is aanmerkelijk duisterder van karakter en heeft ook meer draaibeurten nodig, voordat het beklijft. Ondanks de zeer herkenbare zang van Tom S. Englund klinkt Architects Of A New Weave ook een stuk anoniemer, meer dertien-in-een dozijn. De typische Evergrey-tristesse is zeker aanwezig in nummers The Shadow Self, The World Is On Fire en Leaving The Emptiness en er wordt op knap niveau gemusiceerd. Er zijn alleen legio andere bands die op hoog niveau musiceren, maar wiens muziek een duidelijk eigen eigen smoel ontbeert. Kennelijk is het nieuwkomers Simen Sandness (drums) en Stephen Platt (gitaar) minder goed gelukt om echt een eigen stempel op het totaalgeluid te drukken.
Nu valt er op Architects Of A New Weave genoeg te genieten voor minder kritische luisteraars en bevat de plaat voldoende nummers, zoals Heaven, The Prophecy en A Burning Flame, die een zomerse festivalweide flink in beweging kunnen brengen. Persoonlijk mist voor mij dat magische element, het stukje X-factor dat een uitstekende band van een goede band onderscheidt. Misschien dat Architects Of A New Weave in de toekomst net zo’n groeibriljant is als Monday Morning Apocalypse, maar voor nu overheerst toch een licht gevoel van teleurstelling. Resumerend, Architects Of A New Wave is een solide doch wat kleurloos album. Naar mijn idee kan en mag je van een band van het kaliber Evergrey meer verwachten, zeker gezien in het licht van hun recentere output. Enfin, tijd om nog even te genieten van de laatste zonnestralen op deze eerste echte zomeravond van dit jaar.