House Of Mirrors klinkt verhoudingsgewijs ingetogen, maar ook log en zwaar. Zonder dat All Them Witches de controle verliest weet het ingrediënten van stoner, blues en southern rock te combineren. Psychedelisch wordt het dan vanzelf. Zeker als een nummer als Culling Line de jaren zeventig raakt. Opener Red Rocking Chair heeft dan al zo’n zesenhalf minuut laten horen waar de band voor staat. Logge gitaarriffs, slepende baslijnen en regelmatig heftig drumwerk. Met nieuw bandlid Christian Powers achter de drumkit lijkt de inspiratie hervonden. Blues is de basis van Aethernet. Met Hold Up, Say What? gaat het tempo omhoog. Het zorgt voor de benodigde afwisseling. Net als de rustige passage op twee derde van het nummer. Go-Getter zweeft dan even op hetzelfde kalme tempo door tot er op het eveneens rustige Starting Line de elektrische gitaar weer gevonden wordt. Het tekent de veelzijdigheid van House Of Mirrors. Ook de laatste vier nummers tonen dezelfde mix van stijlen. Altijd lekker in het gehoor liggend. Zelfs bijna singlemateriaal, zoals op Turn On The Light. De band zwelgt soms in dezelfde toon als Madrugada (zoals op Saturn Song), maar behoudt altijd de invloed van de genoemde muziekstijlen. De zang van Charles Michael Parks, Jr begeleidt je met dezelfde rust als de muziek door het dorre woestijnlandschap. Het is als een koele bries bij verzengende hitte. House Of Mirrors is absoluut geen baken van vernieuwing, maar staat wel vol met kwaliteit en fijn te beluisteren nummers.