Het Limburgse Landgraaf was in het weekend van 19, 20 en 21 juni weer ingenomen door duizenden festivalbezoekers en dat kon maar één ding betekenen: Pinkpop!
Het oudste festival van ons land beleefde de 55e editie en verwelkomde dit jaar veel oudgedienden, maar ook mocht nieuw talent zich laten zien. Maakte elke groot naam zijn of haar status waar, konden ze het nog? En wat waren nu de pareltjes om naar uit te kijken? Rockportaal trotseerde drie dagen een gloeiend hete Pinkpop….
De eerste harde gitaren kwamen vandaag uit de Tent Stage waar Sleep Theory meteen fel van leer trok. De band uit Memphis zorgde er voor dat de tent in een hele grote moshpit veranderde, waarbij hun aanstekelijke metalcore perfect paste. Stevige grunts werden afgewisseld met de nodige cleane zang, waardoor het vocaal al als een huis stond, maar ook het bikkelharde gitaar- en drumgeweld zorgde er voor dat het publiek er vol voor bleef gaan. De menigte maakte zich even niet druk om de hoge temperatuur en beukte er vrolijk op los. Wie overigens niet bekend was met de muziek van Sleep Theory kreeg tijdens de N’Sync-cover van Bye Bye Bye alsnog de kans om mee te zingen en toverde alsnog bij iedereen een brede glimlach op het gezicht.
Liefhebbers van stevige rock werden op deze vrijdagmiddag goed verwend. Zo stond er op het North Stage namelijk The Pretty Reckless geprogrammeerd en deze act wist wel hoe ze een goede show konden opbouwen. De band uit New York gaat ondertussen natuurlijk ook al een aantal jaar mee, sterker nog, het nieuwe album Dear God staat op het punt van uitkomen en vandaag kreeg het publiek in Landgraaf alvast een mooi voorproefje. The Pretty Reckless liet de gitaren heerlijk scheuren, het was tijd voor onvervalste rock ‘n roll met hier en daar een vleugje bluesrock. Het absolute middelpunt was natuurlijk Taylor Momsen die met de dijk van haar stem van voor- tot achteraan de festivalweide was te horen. Wat blijft ze toch een geweldige zangeres en wat leverde deze act een schitterende performance af in dit brandende zonnetje.
Het vorige bezoek van The Vaccines aan Pinkpop stamt alweer uit 2013 en het was dan ook de hoogste tijd om de band uit Londen weer eens uit te nodigen. De Britten staan bekend om hun vlotte popsongs met een makkelijk meezingend gehalte en vooral het album What Did You Expect From The Vaccines? zorgde er voor dat de band hun nam kon vestigen in het muzieklandschap en laat nou net The Vaccines in het kader van het 15r-jarig jubileum van dat album hier mee op tour zijn? Niet voor niets puilde de set uit met nummers van dat album en er werd dan ook volop meegezongen door het publiek wat in grote getalen naar het hoofdpodium was gekomen. Nummers zoals Wetsuit en If You Wanna gingen er in voor zoete koek, maar ook de latere hit All My Friends Are Falling In Love mocht niet ontbreken. Nummers van The Vaccines duren gemiddeld zo’n drie minuten, waardoor de Britten vandaag heel veel muziek in een uurtje konden proppen, waarbij ze vanaf het podium uitkeken op een stuiterende meezingende menigte. Een volgend bezoek aan Landgraaf zou dan ook niet weer zo lang moeten duren!
Een act die ongetwijfeld nog eens zal terugkeren op Pinkpop is Kingfishr. Al ruim voordat de band uit het Ierse Limerick op het podium zou verschijnen was het een drukte van jewelste voor het North-podium in Landgraaf. Iedereen wou dan ook aanwezig zijn bij de band die de folk heeft omarmd en platgezegd als snel wordt vergeleken met Mumford & Sons. Deze vergelijking was ook best logisch, de mannen spelen folk en de mannen bespelen ook de banjo, maar Kingfishr op Pinkpop was zoveel meer dan dat. Zo lieten de heren sterke songs horen, waarbij er ook door het publiek volop werd meegezongen. Daarnaast smolt menigeen tijdens het schitterende Shot In The Dark en maakte een dansje op I Cried, I Wept, waarbij overigens ook de vergelijking met Bruce Springsteen niet veer weg was. Kingfishr pakte dan ook van al die werelden het beste van en maakte het zich eigen, waarbij het kennelijk een groot succes was, want het publiek liet steeds luider van zich horen. Dat halverwege de er even een regenbuitje kwam overwaaien werd alleen met gejuich onthaald, even die verkoeling én dat tijdens deze prachtige show.
Niet veel later zou op ditzelfde podium Electric Callboy zich laten zien en de act deed hetzelfde als wat ze in 2023 deden, maar dan nog een tandje knotsgekker en sneller. Deze Duitsers waren dan ook de ideale feestact bij uitstek, waarbij werkelijk elke seconde van de show werd gebruikt om er iets van te maken. Zo strooide Electric Callboy rijkelijk met pyro’s, met confetti, quasi dansjes, felle outfits en ga zo maar door. In een moordend tempo wisselden de heren van diverse stijlen en zo trakteerde de act het publiek op zowel Still Waiting van Sum 41, Blink 182’s All The Small Things en Bodies van Drowning als ook Hypa Hypa wat wel heel erg op Scooter deed lijken. Alles werd uit de kast gehaald, zowel muzikaal, visueel als ook vocaal. Wat kunnen de mannen van Electric Callboy ook geweldig grunten. Dat ze zelfs een poging doen om een schlager te spelen kon dan ook alleen maar bewonderd worden. Een uur lang lag Pinkpop aan de voeten van Electric Callboy.
Daarmee zeggende was het nog niet gedaan met de stevige acts op deze eerste festivaldag. Sterker nog, de hardste act van deze vrijdag moest dan ook nog komen en met The Plot In You had men misschien wel de meest brute band van het festival te pakken. De metalcoreband uit Ohio wond er geen doekjes om en in een weergaloze set ging men graag tot het gaatje, evenals het publiek wat ook maar bleef moshen. De Amerikanen dreven hun fans tot het uiterste, zo wou men al vrij snel een circlepit zien en uiteraard kreeg men die nog ook evenals een wall of death. Nadat eerder al Sleep Theory in deze zelfde tent speelde bleek dan ook dat metalcore weer helemaal terug van weggeweest was op Pinkpop. Het mocht allemaal weer wat harder en in het geval van The Plot In You heeeel veeel harder. Met dit optreden gaf de act een duidelijk visitekaartje af, The Plot In You is een act om absoluut rekening mee te houden.
De eerste festivaldag van Pinkpop 2026 werd afgesloten door Twenty One Pilots. Het Amerikaanse duo stond al twee keer eerder op Pinkpop, maar had nog niet eerder de eer om de avond af te sluiten. Zo mocht het publiek in Landgraaf zich opmaken voor een nieuwe frisse headliner. De gehele dag waren er al jongere bezoekers in Landgraaf te zien met een shirt van Twenty One Pilots en ongetwijfeld zouden deze allemaal in het voorste vak hebben gestaan om te zien en te horen wat het duo Tyler en Josh nu allemaal weer bedacht hadden. Uiteraard zouden er tijdens deze show veel nummers van het album Breach worden gespeeld, want met een tour die Breach Era Festival Tour werd genoend kon dat niet uitblijven, maar de show had zoveel meer dan dat. Zo was het een waar visueel spektakel, waarbij de act graag speelde met visuals, met vuur, maar ook met een scala aan bekende songs. Echter deden een groot aantal nummers bij velen geen belletje rinkelen en dat haalde ook wel ietwat het tempo uit de show. Voor hen bracht het Amerikaanse duo misschien te weinig, maar daarentegen ging het jongere publiek juist uit hun dak en zong mee met de hits Shy Away, Heathens en uiteraard Jumpsuit. Daarnaast werd tijdens Heavydirtysoul het podium door vele pyro’s verlicht alsmede de weergaloze lichtshow. Zo werd er alles uit de kast getrokken om er een mooie headlinershow van te maken. Al enige tijd dreven er wat donkere wolken boven Landgraaf en plotsklaps besloten de weergoden om het Pinkpopterrein te voorzien van een stortbui en dat net terwijl op een scherm de boodschap van Jack White voorbij kwam dat Twenty One Pilots de hit Seven Nation Army van The White Stripes mocht spelen. Dat het publiek naast het schuilen voor de regen zich bezig hield met het zingen over onze Oosterburen maakte voor de show weinig uit. Twenty One Pilots slaagde in hun missie om een echte headliner te zijn en met Stressed Out speelde de band hun laatste grootste troef uit, waarna niet veel later iedereen zich weer naar de uitgang zou banen. Het festival was na deze fantastische dag dan ook echt begonnen
Foto’s door Dave van Hout – Rockportaal.nl
