Na het uitbrengen van het vorige album was de spreekwoordelijke creatieve batterij bij het Portugese Moonspell zo goed als leeg. Ook twijfelde de band onder aanvoering van Fernando Ribeiro of ze muzikaal en tekstueel nog iets relevants te melden hadden. Na een periode van existentiële herbezinning zijn Ribeiro c.s. terug met hun nieuwste plaat, genaamd Far From God.
De bovengenoemde periode van contemplatie heeft Moonspell hoorbaar goed gedaan, want op Far From God klinkt de band als herboren. Deze hernieuwde focus komt vooral terug in het uitgebalanceerde en geraffineerde karakter van zowel de individuele nummers als de plaat in zijn geheel. Ook kent Far From God de nodige afwisseling tussen sfeervolle gothic-rock nummers (Cross Your Heart, Biblical) die nogal eens naar Sisters of Mercy en The Cult neigen en hardere nummers (For The Love Of Mortals, Reconquista) waarbij regelmatig wordt geput uit het rijke oeuvre van de band.
Eigenlijk is Far From God een soort van stalkaart van de beste elementen uit ruim dertig jaar Moonspell. Het titelnummer en The Great Wolf In The Sky zouden niet misstaan op Extinct of The Antidote en de hardere momenten van Our Freedom To Fall en het eerdergenoemde Reconquista doen regelmatig aan Irreligious en Sin/Pecado denken, zij met de volwassenheid en zeggingskracht van een band die al jarenlang tot de top van hun genre behoort. Ten slotte maakt de kenmerkende warme stem van Fernando Ribeiro Far From God tot een volbloed Moonspell-plaat.
Far From God doet me nog het meeste denken aan goede port, aangezien het rijk en complex van karakter is, het soepel wegdrinkt, maar toch een verrassend stevige afdronk heeft. Iets met jaarlijstmateriaal…