Ramses is een belgische heavymetalband die Egypte als kernonderwerp heeft op alle releases. De band bestaat al een hele tijd, maar door bezettingswissels en andere hindernissen zijn er maar weinig releases uitgebracht. Op het nieuwe album Desert Storm zet deze band twee stappen vooruit.
Voor het nieuwe album is de bezetting alweer anders dan op de vorige releases. Marc De Veirman is bijvoorbeeld de nieuwe vocalist en er is een nieuwe drummer. Luc De Waen werd aangetrokken als producer. Die heeft al heel wat muzikale watertjes doorzwommen, maar hij deed nog geen (of toch heel weinig producties in metal. Maar als producer houdt hij deze band netjes binnen de lijntjes. Geen overdaad van toevoegingen, wel enkele subtiele extraatjes. En zo komt Ramses op deze Desert Storm uit bij een sound en een album dat doet denken aan de early days van Iron Maiden, Manowar en Judas Priest. Ja, dat zijn grote namen om Ramses uit het ‘kleine Vlaanderen’ mee te vergelijken, maar dit album is dan ook een klein meesterwerkje.
Hoe zit het met de verwijzingen naar het oude Egypte? Op zich getuigen de lyrics van een bovengemiddeld en breed inzicht in alles wat het oude Egypte aangaat. Daar is dan ook wel heel veel over bekend en het is een onverzadigbare bron van inspiratie. Je zou dan als tekstschrijver nog verder buiten de platgetreden paden kunnen gaan door je te gaan verdiepen in weinig bekende feiten, te gaan speculeren over discussiepunten waarover de meningen verdeeld zijn, een psychologische spiegel maken van een farao of één van de duizenden slaven, … Ramses kiest evenwel voor een soort van Kuifje-aanpak, met herkenbare en licht geromantiseerde personages en epische thema’s. Het voordeel daarvan is dat je er als luisteraar iets aan hebt. Muziek en verhaal ondersteunen elkaar. Dat is toch makkelijker dan bij pakweg Nile.
In reviews over deze nieuwe Ramses-release lees ik soms wat kritische bedenkingen over de vocale prestatie van de frontman. Nochtans levert hij op tal van nummers een puike prestatie. Op andere heeft hij mogelijk geprobeerd om de ‘extra mile’ te gaan. Door te willen uitblinken heeft hij zijn grenzen verkend, op momenten dat hij misschien beter in zijn comfortzone was gebleven. Zoiets. Wat ook een beetje speelt is dat we bij de muziek van Ramses een hoger bereik en vocaal volume zijn gaan verwachten, maar niet elke band heeft een (jonge) Bruce Dickinson of Rob Halford in de rangen. Als je dat allemaal in rekening brengt, moet je toegeven dat dit niet slecht gezongen is en dat Marc een heel aangename klankkleur heeft.
De hoogtepunten van Desert Storm zijn voor mij Rising Sun, The Words of Toth, titeltrack Desert Storm, The Ankh en the Depths of my Soul. Dit is een heel aangenaam album voor wie zonder vooroordeel wil luisteren.