Het vorige album van deze emo pop punkers uit Brighton dateert uit het begin van 2022. Hun vierde en minst populaire album – zowel bij fans als de band zelf – I Went to Hell and Back kwam uit in februari van dat jaar. Een korte twee jaar later in januari 2024 kondigde zanger Patty Walters aan dat een nieuw hoofdstuk voor de band was aangebroken. Of eerder, dat het hoofdstuk waarin de band actief was werd afgesloten. Erg lang voordat het volgende hoofdstuk aan brak en de band – met hun oude bekende formatie – weer actief werd duurde het niet en de band kondigde hun reünie later dat jaar in augustus aan. De reünie ging gepaard met een heruitgave van hun debuutalbum Never Happy Ever After in het voorjaar van 2025 waarbij ieder nummer opnieuw opgenomen was samen met verschillende artiesten waar de mannen uit Brighton een band mee hebben. Met een groot deel ervan hebben ze samen getourd, zoals Kellin Quinn van Sleeping with Sirens, Lucas Woodland van Holding Absence and Tobi Duncan van Trash Boat.
Hoewel er genoeg groei te horen is op deze heruitgave, stammen de songteksten nog wel uit een minder positieve tijd in het leven van de bandleden. Daarnaast snakte ik als fan ook naar nieuwe muziek van één van mijn favoriete (weer actieve) bands. De hoop dat er – naast het heropnemen van oude nummers – ook een mogelijkheid zou zijn dat er een heel nieuw album zou kunnen komen, werd beantwoord met de aankondiging van As It Is aan het eind van vorig jaar. Met de oude formatie was het dan toch weer tijd voor een nieuw tijdperk met een nieuwe en gezondere insteek. Meer licht en minder duisternis.
Meer licht en hoop wordt direct belicht gezien de eerste single I’m So Alive ons als luisteraars verwelkomt met een gitaar die doet denken aan het poprock geluid van de vroege 00’s. Dat de band niet geheel zijn wortels is verloren wordt direct kenbaar doordat we worden begroet met “You got me feeling so alive, like sunshine and like sunshine”. Misschien is het nostalgie, misschien is het de manier waarop frontman Patty Walters altijd toch een beetje donker moet zijn in zijn teksten (of misschien is het allebei), maar met een catchy gitaar als dit nummer, gaat de donkerdere tekst bijna aan je voorbij. De saxofoonsolo net voor de brug aan het eind maken kenbaar dat deze band het in ieder geval niet is verleerd om bewust afslagen te nemen die (in de scène) minder bewandeld zijn. En wat werkt dat goed!
De tweestrijd van donkere teksten en thema’s met een knipoog aan slaan vinden we weer terug in het volgende nummer Ruin My Life. Het nummer gaat op sarcastische wijze in op de vraag of het wel zo verstandig was om als band terug te keren en of het wel zo verstandig is dat de Britten zich weer zo vol starten op het voortzetten van de band. Wat als ze daarmee inderdaad hun leven ruïneren? Maar tegelijkertijd horen we Patty Walters ook “But what I’d give to feel it one more time” zingen. Goed om te weten dat zowel de frontman als de fans op één lijn liggen. Beiden hebben de aanwezigheid en live shows van deze band gemist en een nummer dat er zo goed in slaat om een groot poprock refrein met de nostalgie van de vroege 00’s naar voren te brengen, verdient daar alle lof voor.
Deze eerder uitgebrachte single wordt vervolgd door een aantal ook eerder uitgebrachte singles Do You Remember?, Live, Laugh, Love, Los Angeles en Marilyn. Een nostalgische poprock banger waar “’Cause if you’re better dead than boring, it makes for better kinds of stories” er in het bijzonder uit springt. Het is ongetwijfeld ontstaan uit de nostalgie van de avonturen die tijdens het touren zijn beleefd en de meeste luisteraars zullen ook verhalen uit kunnen wisselen. Daarnaast is het ook een subtiele herinnering dat het (nog steeds) een goed idee is om naar buiten te gaan, zodat je een avontuur kan beleven dat je uiteindelijk bij het kampvuur kan vertellen. Live, Laugh, Love, Los Angeles herinnert ons eraan dat deze band nog steeds hun politieke wortels niet is verloren en dat we – onder begeleiding van een saxofoon – ook in dit tijdperk worden geconfronteerd met de staat van de wereld.
Marilyn laat ons weten dat we aan zijn gekomen bij het rustigere deel van het album dat zich voortzet met Watching The World Go Bye en ons aan het eind van de eerste single Lose Your Way & Find Yourself weer langzaam opwekt en onze vonk weer wil laten sprankelen. Deze eerste single maakte tijdens zijn release al duidelijk dat er letterlijk nieuwe energie in deze band zat en dat er een gezonde lading hoop aanwezig was. Dit is nog steeds hoorbaar in de tekst “There’s still some spark in me yet” en voelbaar in het gehele nummer. Persoonlijk is dit nog steeds één van mijn favorieten van dit album.
De volgende nummers vertragen het tempo weer dat niet meer wordt opgepakt, probeert deze band hun fans te vertellen dat ze niet moeten vergeten adem te halen en ook een beetje moeten genieten? Of is dit album in verhouding iets rustiger dan we van ze gewend zijn? Misschien is het een combinatie van de twee, maar erg vind ik het persoonlijk niet. Tegelijkertijd had ik ook wel iets meer van de ruwe vocals van Ben Langford-Biss willen horen. Gelukkig eindigt het album wel een goede lading hoop en vertrouwen in de toekomst en wordt de vraag “What if it all works out?” letterlijk gesteld in het nummer met dezelfde titel. Het is een breekbaar nummer waarop Walters terugblikt op zijn leven en ongetwijfeld op zijn tijd in de band en het heen en weer gaan van zijn mentale staat. Wat hier opvalt, is dat de frontman vooral vooruitkijkt en hier ook een bewuste keuze in maakt. Hij ontkent de verschillende strijden in zijn leven niet, maar kiest er ook bewust voor om de vraag te stellen “Wat als het juist wél goed afloopt?” Hoewel dit vijfde album wellicht niet het meest avontuurlijke album is dat deze rockers hebben gemaakt in hun carrière, is het wel hun meest emotioneel complexe en gedurfde album. De emotionele eerlijkheid en kwetsbaarheid doet denken aan hun derde album The Great Depression uit 2018 waarbij de stadia van rouw werden doorlopen (en commentaar over de politieke staat van de wereld niet werd ontweken). Echter komt de emotionele lading en blik wel vanuit een hele andere hoek. Hoewel ik de dapperheid en vastberadenheid om The Great Depression niet wil ondermijnen, denk ik ook dat er een goede lading van hetzelfde nodig is om er bewust voor te kiezen om hoopvol te zijn en te blijven, niet enkel in je eigen toekomst of die van je band, maar ook in de breedste zin. Dat maakt dat dit album eigenlijk veel meer lagen heeft dan mogelijk verwacht toen deze werd aangekondigd. Er is niet enkel sprake van een groei in leeftijd en op persoonlijk niveau, de band is misschien wel het meest kwetsbaar met dit album, wat het op dit moment mijn favoriete album maakt (ook al blijf ik een nostalgische zwak hebben voor hun eerste album).