De wegen van Funus en mijzelf kruisten elkaar toen ik de single Still Circling Downwards ontving. Funus bleek het eenmansproject van Ruben Vermeulen te zijn. Na een aantal albums heeft hij getekend bij Noon Records en daar is ook zijn album Dreamless Water uitgebracht.
De muziek van Funus past het beste in het straatje van de shoegaze. Met de opener en titelnummer Dreamless Water waan je je in een herfstnevel en zijn de dromerige klanken kenmerkend voor het geluid van Funus. Wel bijzonder om het album met dit dromerige karakter de titel Dreamless Water mee te geven. Het titelnummer wordt opgevolgd door de eerder genoemde single Still Circling Downwards.
De eerste drie minuten bouwt Funus op als een weldadige droom die streelt en je meeneemt op een glooiende windstroom als een paardenbloem in een frisse lentebries. Het stemgeluid van Funus is er één die uitstekend past in een shoegazekarakter. Wat afzijdig, dromerig maar toch duidelijk aandacht vragend. De muzikale ondersteuning daarbij is repeterend wat ervoor zorgt dat je meegezogen wordt in het gevoel van de compositie. Vanaf drie minuten zwelt het geheel op een vriendelijke manier langzaam aan en loopt de compositie als vanzelf vanuit de shoegaze naar de melancholische doommetal, tot de wending na ruim vier minuten. Daar komt het moment van rust, van reflectie en zijn de karakteristieke zang en minimaal gitaarspel genoeg om ontspannen de laatste minuut helemaal tot rust te komen.
Het is echter niet alleen maar dromerig en rustgevend. Between Futures And Shadows heeft een meer uptempokarakter bij de start. Na een minuut wordt het allemaal wat zwaarder en langzamer. Funus weet echter de aandacht mooi vast te houden door steeds te wisselen van karakter in de compositie. Ergens heeft Ruben Vermeulen met zijn DIY-houding en gevarieerd muziekspel sterke overeenkomsten met een artiest als Kristoffer Gildenlöw.
Daarnaast zijn overeenkomsten met de muziek van The Jesus And Mary Chain zeker ook aanwezig. Het opzwepende ritme, de distortion die gebruikt wordt past helemaal in dit plaatje. Luister hiervoor maar naar Caged Liberty, Fractured Calm (dat voor mij een logische vervolg is op de luisterervaring in Neon Loneliness) en Hum Of Nothing.
Where The Heart Sleeps is een gesproken tussenstuk. Duidelijk is hier wel dat Ruben het Engels niet als moedertaal heeft. Het album sluit af met Across The Bridge Of Echoes. Hier laat Funus nog een keer duidelijk horen waar hij staat binnen het muziekgenre en is het evenwicht tussen shoegaze en rock mooi neergezet is.
Dreamless Water is naar mijn idee een album waarin Funus ten opzichte van zijn vorige werk veelzijdiger te werk is gegaan. Nog altijd ligt de shoegaze ten grondslag aan de muziek maar klinken elementen uit de melancholische rock sterk door en dat maakt het een fijn album om op te zetten.