
Suicide Silence is een van de pioniers en vaandeldragers van de deathcore. Albums als The Cleansing, No Time To Bleed en The Blackcrown worden gezien als genreklassiekers. Nu zijn de heren terug aan het front met Graceless, een titel die de muzikale lading zeker dekt.
‘Genadeloos’ was ook een goede albumtitel geweest, want in een tijdspan van net iets meer dan een half uur wordt de luisteraar vermorzeld met elf beenharde nummers. Blastbeats worden afgewisseld met monsterlijke grooves en breakdowns in nummers, zoals Unlightened, Make Your Exit en Cursed Since Birth. De screams en grunts van brulboei Eddie Hermida grijpen de luisteraar naar de strot.
Het is gemakkelijk om Graceless af te doen als een half uur eendimensionale herrie, maar daarmee wordt de algehele kwaliteit en de stiekeme geraffineerdheid van nummers als Rotting Inside, Reminders Of Hell en Devoured Games echt tekort gedaan. Iedere loodzware gitaarriff, blastbeat, breakdown en groove vervult een functie binnen het grotere muzikale geheel. Suicide Silence speelt overduidelijk geen noot teveel.
Of Graceless dezelfde status zal krijgen als het klassieke werk van Suicide Silence zal de toekomst uitwezen, aangezien het genre zich in de afgelopen jaren behoorlijk heeft ontwikkeld. Aan de inzet, speelplezier en nietsontziende karakter van het album zal het in ieder geval niet liggen.